Articles / Reviews

Adrian Borland - Book Of (Happy) Memories (Smilin' Ears 6-2-2001)

date: Feb 1, 2001


 

BOOK OF (HAPPY) MEMORIES 
HERINNERINGEN AAN ADRIAN BORLAND
 
door Willemien Spook, Jean-Paul van Mierlo 
en vele anderen (eigen beheer] BOEK 

Dit boek is het initiatief en werk van Willemien Spook en Jean-Paul van Mierlo uit Haarlem, genoemd naar Adrian's nummer "Box Of Happy Memories". Het is een samenstelling met medewerking van vrienden en bekenden die allemaal hun eigen verhaal of anekdote vertellen. Oprecht, met respect, met liefde. Dit boek, dat zowel in het Nederlands als in het Engels is verschenen, bevat fragmenten uit Adrian's notitieboek, nooit gepubliceerde songteksten, een volledige discografie en zwart-wit foto's. En het is prachtig, dit werk over de in London geboren en getogen muzikant. Adrian was vooral in de hoogtijdagen van The Sound erg geliefd in Nederland en woonde zelfs enige tijd in Haarlem, bij Patronaat programmeur Rob Acda. Trad enige tijd op met de Nederlandse groep Sjako!, ten tijde van zijn "Brittle Heaven" tournee en maakte opnamen in de Hilversumse studio's. Gesprekken met vrienden en bekenden, waaronder veel Nederlanders zoals Jan Douwe Kroeske, Wouter Planteijdt, Alfred Bos, Yvonne Swarts en Joke van Gemerde. Maar ook met Outsiders drummer van het eerste uur Adrian Janes en de Amerikaanse tourmanager Jack Rabid. Sound drummer Michael Dudley houdt zich wat op de vlakte, waarschijnlijk door een niet geheel vreedzame split destijds. Het verhaal van muzikant Kevin Hewick, waarmee The Sound destijds een schitterende mini LP maakte, die het kontakt met Adrian verloor, mede door zijn eigen problemen, waar hij ternauwernood uit teruggeklauterd schijnt te zijn. Het verhaal van promotor Jan Venema die destijds totaal niet met Borland en z'n Sound-mentaliteit overweg kon. Irritaties over koppigheid, Adrian's tomeloze spraakwaterval, het blijven hangen in het clubcircuit, de drank en de drugsverslaving van de reeds overleden toetsenist Max Mayers. Het ongebonden verhaal van Sound manager van het eerste uur Stephen Budd, een tournee door Italië en een gebroken arm van de drummer door zijn toedoen. 

Vermakelijke anekdotes allemaal. Het boek zit vol met feiten en achtergronden over de persoon Adrian Borland. In feite een gewone jongen. Enigst kind van Win en Bob Borland. Een gelukkige jeugd. Sportief op de middelbare school, creatief, intelligent en vol humor. Een bezige en bazige jongen. Natuurlijk had Adrian's persoonlijkheid ook zijn negatieve kanten. Bij tijde nukkig, koppig, rechtlijnig, een beethoofd. Wie hem niet begrijpen wilde had een moeilijke aan hem. Hij belandt vroeg in de muziek, zijn grote liefde. De keuze tussen doorstuderen of The Outsiders, met net een platenkontrakt op zak, was snel gemaakt. Het was het tijdperk van Iggy Pop & The Stooges en de opkomst van bands als Joy Division en Echo & The Bunnymen. The Outsiders werden The Sound en een groot succes, maar Adrian bleef zichzelf. Geen opsmuk, geen bombast, een eigen weg, pretentieloos, maar ook de druk en de drank. Na het uiteenvallen van The Sound in 1986 door muzikale meningsverschillen en ruzies, kwam Adrian's ziektebeeld naar boven: schizoïde aandachtstoornis. Naar ik begrijp een vorm van schizofrenie, compleet met zware depressies, verlies met de werkelijkheid en stemmen in het hoofd. Een leven van ups en zware downs. Adrian deed in deze zware perioden enkele zelfmoordpogingen. Hij weigerde medicatie en nam ze later alleen wanneer het niet anders kon. Het verhaal van zijn liefhebbende moeder Win geeft ons hiermee veel inzicht in het gebeuren. Ook de reactie van de in Bremen wonende Carlo van Putten is oprecht en geeft ons veel inzicht in Adrian's belevingswereld. Met Carlo ondernam hij zijn laatste project: "White Rose Transmission". Adrian voelde zich wat miskend. De kwaliteit van zijn songmateriaal daarentegen bleef altijd van een zeer hoge kwaliteit. Het maakt dan in feite niet uit of je tien of honderdduizend exemplaren van je laatste CD verkoopt. 

Gezien het materiaal wat na zijn dood nog vrij komt kunnen we ook afleiden dat Adrian muzikaal en creatief nog lang niet uitgerangeerd was. Adrian had een goede band met zijn ouders. Zij steunden zijn carriêre en richtten na de breuk met platenmaatschappij Play It Again Sam het Resolve label op om zijn solowerk uit te brengen. Vlak voor zijn dood liep zijn relatie met jeugdvriendin Diana op de klippen en hij ging weer thuis wonen. Het blijft natuurlijk altijd de vraag of zijn zelfgekozen dood bewust of in een vlaag gekomen is. Het is niet aan ons om daar over te oordelen. Adrian zat vol nieuwe ideeën en was bezig met opnamen voor een nieuwe CD, maar zijn ziekte hield hem wederom lange tijd in de greep. Hij nam z'n medicijnen niet in om helder te blijven voor het inzuigen van de vocalen. Op die bewuste 26ste april 1999 ondernam hij een 's ochtends een wandeling langs de spoorlijn. Een ding is zeker: Adrian liet veel vrienden, bekenden en fans achter, die hem respecteerden en van hem hielden. 'And if you miss old friends tonight, then you are not alone'. 

(Marcel Strijbos)

<< previous page