Articles / Reviews

Adrian Borland eindelijk volwassen (OOR 13-1-1990 Rene Megens)

date: Jan 13, 1990


 

ADRIAN BORLAND - Eindelijk Volwassen

Ancient Rockstars Never Give Up. Alert parafraseert Adrian Borland (29) de "Ancient Heroes Never Die" tekst op mijn T-shirt. Borland, de man die vooral in Nederland furore maakte met The Sound, is terug, nadat het Londense kwartet twee jaar geleden uiteenviel. In de herfst van '89 verscheen zijn eerste, over het algemeen goed ontvangen solo-CD Alexandria. Deze maand staat hij, begeleid door ondermeer twee leden van het onvolprezen Sjako!, weer op de Nederlandse podia.

Zijn solodebuut Alexandria nam Borland evenwel in Londen op zonder zijn huidige Nederlandse begeleidingsgroep, maar met Britse grootheden ais bassist Danny Thompson en saxofonist Anthony Thistlehwaite van The Waterboys. 'Ik ken mensen die denken dat This Is The Sea van The Waterboys en From The Lion's Mouth twee van de belangrijkste platen van de jaren tachtig zijn. En daar ben ik het wel mee eens,' lacht Borland. 'Hoe ik aan die lui kom? Toevallige ontmoetingen en via de manager van de studio waar ik opgenomen heb. Hij nodigde ook het strijkkwartet uit dat speelt op Alexandria. Een groot verschil met The Sound is, dat het nu mogelijk is om allerlei gastmusici uit te nodigen.'

METHADON VOOR SOUND JUNKIES
Alexandria is voor Borland een nieuwe start na een periode van acht jaar met The Sound. Een kwartet dat aan het begin van de jaren tachtig sterk startte met de intrigerende elpees Jeopardy en From The Lion's Mouth. Daarna was de platencarriêre inconsistent, maar bleef de band een graag geziene gast op talrijke, vooral Nederlandse, podia. Borland: 'Alexandria is een overgang. Het is een methadonbehandeling voor Sound-junkies. Maar voor mij betekent het tevens een nieuwe richting. Het Sound-album, dat het dichtst bij Alexandria in de buurt komt, is Shock of Daylight. Dat bevatte met Light The Sky en Counting The Days eenzelfde type muziek, big things in A majeur.'

Belangrijk voor Borland was het doorbreken van het Sound stramien. 'Ik wilde een plaat maken die zo breed mogelijk klonk. Behalve strijkers hoor je veel natuurlijke instrumenten, een sax, piano. En ook een akoestische gitaar. Die heb ik niet veel gebruikt in The Sound. Natuurlijk is het tegenwoordig veelvuldige gebruik van akoestische instrumenten een reactie op de gemakkelijke toepassing van electronica. Als je tijd en geld hebt, kun je alles doen met de electronica. Maar je verliest het echte spelgevoel. Ik wilde een plaat die leeft. Waarop allerlei kleine dingen gebeuren, zodat je ook nog na vijf keer luisteren iets nieuws ontdekt. 'Beneath The Big Wheel' mag dan soms bijna zo heavy als Walin klinken, maar ik wilde vooral een zonnig, zomers klinkend album opnemen. Niet zozeer uit commerciële, als wel uit psychologische overwegingen, want een van de redenen van de ontbinding van The Sound was, naast de gebruikelijke muzikale meningsverschillen en het vertrek van de drummer, een overheersend depressief gevoel. Op het eind droeg ik de muziek als een zware jas, terwijl ik liever een T-shirt aanhad.'

KANS
'The Sound was een van de meest intense bands van de jaren tachtig. Een beetje U2, maar dan echter,' meent Borland. 'We wilden met The Sound zo krachtig en dramatisch mogelijk overkomen. Een sfeer scheppen als The Doors. Ik ben niet vrij van een beetje melodrama, maar op het eind werd het te Joy Division-achtig. Als je hun muziek hoort, dan begrijp je waarom die zanger zelfmoord heeft gepleegd. Daarom had ik wat meer zonneschijn nodig.' Borland vindt zichzelf eindelijk volwassen geworden. 'Ik heb vla de Sound-fouten geleerd. Welke fouten? Nou, het publiek beledigen. Vooral in België hadden we daar een handje van. En dronken het podium op gaan. Vooral in de begintijd, in een sleutel-periode. Toen hebben we het verknald. We hadden wat professioneler moeten zijn. In The Sound werd niet meer drugs gebruikt dan in andere groepen, maar vooral in '82 werd het heavy. We gingen een beetje uit onze bol. Te veel drank. En dat is te horen op de verschrikkelijke derde elpee, All Fall Down. Het had te maken, met het feit dat we dicht bij succes kwamen en we er niet klaar voor waren. Nu ben ik dat wel, maar... (lachend) ... misschien was het destijds wel mijn laatste kans.'

19-01-1990 OOR / RENÉ MEGENS 



<< previous page