Articles / Reviews

Adrian Borland - (Happy) herinneringen aan Adrian (Groninger Courant 11-4-2001)

date: Apr 11, 2001

(Happy) herinneringen aan Adrian Borland 

Adrian Borland was ziek, die vroege maandagochtend 26 april 1999 in Londen. Hij leed al jaren aan een schizoïde aandachtsstoornis, waardoor hij gedurende periodes het contact met de werkelijkheid verloor en voortdurend stemmen in zijn hoofd hoorde. Er was een nieuw medicijn, maar Borland wilde dat niet nemen, uit angst dat het hem zou belemmeren het nieuwe album waaraan hij werkte af te maken. Uiteindelijk viel hij ten prooi aan de stem die hem steeds influisterde: There's always the railwayline.
 

Zijn zelfgekozen dood schokte zijn fans, hoewel al tijdens Borlands periode als zanger/gitarist van de Britse new-wave-band The Sound zelfdoding een regelmatig terugkerend onderwerp was in zijn poëtische songteksten over verloren liefde en vol maatschappijkritiek. We schrijven begin jaren tachtig, de donkere jaren tachtig. Economische crisis, woningnood, nucleaire dreiging, Ronald Reagan aan de macht in de VS. en Margaret Thatcher in Groot-Brittannië. Opgroeien in die tijd was niet bepaald een onverdeeld genoegen. De muziek van The Sound, dat in 1980 debuteerde met het rauwe, opstandige Jeopardy en een jaar later het emotionele meesterwerk From The Lion's Mouth uitbracht, was een perfecte soundtrack voor dat tijdsbeeld, dat ook bands als U2, Simple Minds en Echo and the Bunnymen voortbracht. Willem Venema zag als promotor van Double You/Mojo een grote toekomst voor de band, die hij 'echt beter dan U2' vond. Maar Borland wilde nooit de stap van het clubcircuit naar de grotere zalen maken. hoewel het succes van bijvoorbeeld Bono en de zijnen hem zeer frustreerde. The Sound zou de cultstatus nooit ontgroeien, constateert Venema in zijn kritische bijdrage in het onlangs verschenen boek 

Book Of (Happy) Memories, herinneringen aan Adrian Borland. Eind jaren tachtig viel The Sound uit elkaar. De continue ruzies deden de band de das om en het gebrek aan erkenning bij een groter publiek zal zeker meegespeeld hebben. Het stak Borland vooral dat hij thuis in Engeland nooit het succes had dat er in Nederland wél was. Hier had The Sound een trouwe schare volgelingen en trok de band volle zalen. Borland maakte de oversteek naar Nederland, waar hij vooral in Haarlem aan zijn solo-carriere werkte, met behulp van de leden van Sjako!, met wie hij in 1992 als Adrian Borland and the Citizens het album Brittle Heaven maakte. De soloplaat 5:00 AM (1997) is de laatste die tijdens zijn leven uitkwam. 

Vriendenboek 
Adrian Borland mag dan dood zijn. vergeten is hij niet. Het condoleanceregister op internet wordt nog regelmatig getekend door fans van over de hele wereld, er wordt in de VS gewerkt aan een documentaire en er zijn plannen om alle albums van The Sound op cd uit te brengen. Zeker in Nederland, en met name Haarlem, heeft de Brit een diepe indruk achtergelaten. De onmacht die de Haarlemse Willemien Spook en Jean-Paul van Mierlo (red.), beiden al jaren fan, na Borlands overlijden voelden, inspireerde hen tot het samenstellen van een boek met bijdragen van familie, vrienden, muzikanten, popjournalisten en fans.Tegelijk met Book Of (Happy) Memories is er de cd In Passing, A Tribute To Adrian Borland & The Sound op het Amerikaanse label Pathos Music. Daarop zowel covers als de aan Borland opgedragen song Adrian Be van tijd- en genregenoot Mark Burgess (The Chameleons). 
Book Of (Happy) Memories, in eigen beheer zowel in het Nederlands als het Engels uitgegeven, is misschien het best te betitelen als een vriendenboek. De ene bijdrage is emotioneel, de ander wat meer afstandelijk en de kwaliteit wisselt. Alles bij elkaar ontstaat een redelijk compleet beeld van de man die Adrian Borland was. Hij komt naar voren als een gedreven man, een wereldverbeteraar, eigenwijs ook en wispelturig. 

Passief 
Adrian Borland was een vat vol tegenstrijdigheden, altijd bezig, maar op beslissende momenten juist weer passief. Vriendelijk, maar ook lastig, met een hang naar de zelfkant van het leven, maar ook met een onuitputtelijke hoop op beter. Boven alles spreekt uit Book Of (Happy) Memories de inspiratie, de energie die hij anderen gaf. Intimi met zijn fysieke aanwezigheid, anderen met zijn muziek en zijn songteksten. 

2001 Marco Bouman

<< previous page