Articles / Reviews

Adrian Borland - Harmony & Destruction review (Smilin' Ears 20-06-2002)

date: Jun 20, 2002


 


ADRIAN BORLAND - Harmony & Destruction (The Unfinished Journey)

Dit moet dus de cd zijn waar Carlo van Putten het destijds over had. De plaat waar Adrian vlak voor zijn dood aan werkte in de Londonse Premises Studio’s. Alleen het mixen van de zangpartijen moest nog gebeuren. Na zijn dood was er onenigheid tussen de verschillende partijen hoe dit werk uitgebracht moest worden. Uiteindelijk is hij er dan. Als subtitel kreeg hij dan ook 'The Unfinished Journey' mee. Dat moet duidelijk zijn. Toch klinkt het niet als een product dat niet af is. Geheel in de geest van Adrian's artistieke werkwijze is de productie afgemaakt zonder afbreuk te doen aan het origineel. Zelfs de zangpartijen staan er zéér acceptabel op. Ook de titel is een idee van Adrian zelf geweest. Het album bevat de complete ruwe mix van 25 maart 1999; precies een maand voor Adrian's dood. Het kan dan ook zonder meer als het nieuwe, maar dan helaas laatste, werk van hem gezien worden. Een plaat 'worth waiting for'. Openend met een orkestraal 'Solar', maar in het schitterende 'Scrapyard' komen alweer mooie scherpe Sound-achtige gitaarpartijen om de hoek kijken. Zou zo op single kunnen verschijnen, maar wie heeft daar tegenwoordig nou nog behoefte aan. Een mooi, verstilt 'Summer Wheels' en 'Startime'. In deze laatste song het intrigerende: "Watching life's dream film, before it all goes, so now I surrender, before I resign, be sure I'll have had my startime." Tekenend voor Adrian's songs blijft dat deze mooie rustige songs, met meestal niet al te vrolijke denkbeelden, tegen het einde altijd een flinke dosis positieve energie oppikken. De gitaar blijft mooi door alle songs heen" 'waven'. 'Song Damn Song' handelt over Adrian's vermogen songs te schrijven als therapie. Een pijnlijk proces, een gedrevenheid gepaard gaand met het achterwege laten van de nodige medicatie (in zijn geval). Met de bekende tragische afloop. Hij offerde zichzelf in feite op voor de muziek. Dan klinkt zo'n song ineens behoorlijk bitter. Ook in 'Heart Goes Down Like The Sun' staan zijn depressies centraal. Je kunt het ook zien als steun aan gelijk gestemden. Mooi, intrigerend. Toch is dit geen doem album, maar straalt het juist een positieve energie uit. Sprekende songs als 'Angel Sulk', 'Land Meets Ocean' en 'Last Train Out Of Shatterville'. Een pakkend 'Living On The Edge Of God' sluit de cd af. Na een korte stilte, halverwege, eindigt deze voornamelijk akoestisch begeleidde song veel betekenend met "How do you feel when a star dies." Gereed om de aarde te verlaten. Moeten we hiermee nu definitief het Adrian Borland hoofdstuk dicht slaan? Nee, we heropenen de gehele Adrian Borland/Sound catalogus en blijven een leven lang genieten van de schitterende songs van deze getalenteerde en ons helaas te vroeg ontvallen artiest.

Marcel Strijbos - Smilin' Ears 2002



<< previous page