Articles / Reviews

Adrian Borland - interview (Backstage 12-11-1989)

date: Nov 12, 1989


 

ADRIAN BORLAND - The Sound Of Solo 

Onlangs zijn twee kleurrijke groepen uit eerder donkere tijden, min of meer gelijktijdig de fles opgegaan. Volstrekt begrijpelijk dat onlangs solo-elpees van de twee gezichten van die respectievelijke groepen het daglicht hebben gezien. Het gaat hier natuurlijk over lan McCullough, het bittere konijn van Echo and the Bunnymen en Adrian Borland, de goedlachse zieltjesputter van The Sound. Bunnymen en Sound dienden in de droef gestemde cold-wave dagen, uit het begin van de warrige tachtiger tijden, flinke happen melodieuze songkoek op. The Bunnymen verging het in voorkomend geval lang zo slecht niet als The Sound. Borland en vrienden hebben maar heel even van de "Algemene Appreciatie" mogen proeven dankzij de in ons geheugen gegrifte "Jeopardy" L.P.

Volgens Borland droeg zijn Sound niet alleen buiten, maar ook binnen de studiomuren een welgemeend "Fuck you" op aan al wie de linke platenbusiness onvoorwaardelijk het recht van de sterkste toe eigende. Het vierletter vloekwoord werd dan wel door opportunisten van allerlei slag in de mond genomen, slechts heel weinigen wensten ze daadwerkelijk en ten allen prijze hoog in het vaandel te dragen. Borland geeft toe: The Sound was slecht gemanaged. Vandaar wellicht de weifelende come-back "Thunder Up" die tot niets dan de split heeft geleid. Het is voorbij maar nog niet gedaan. Al hoor je op "Alexandria" in hoekjes en kantjes nog flarden Sound. Adrian is een herboren songwriter, zoveel is zeker. Dat de man van het eerste uur Nick Robbins en Anto Thistlethwaite (The Waterboys) het daarmee eens zijn, staat op de binnenhoes te lezen. 

Backstage: "Alexandria". Om te beginnen snap ik de titel niet. 

Borland: Je moet het kind een naam geven, niet? Zomaar een naam, bedoel ik, maar als je perse een uitleg wil... Alexandria is de haven van waaruit de Egyptenaren naar de uithoeken van de wereld trokken. Alexandria staat symbool voor de civilisatiedrang, de behoefte aan nieuwe, onbegrensde perspektieven. Het is tevens de naam van een meisje dat ik tijdens een busrit heb ontmoet. 

Backstage: "Alexandria" is ondertekend door Adrian Borland and the Citizens. Was het moeilijk om The Sound te vergeten? 

Borland: Er is voorgoed een punt gezet achter The Sound. Er komt géén reünieconcert, niets van dat nostalgisch gezwijmel. We zijn zonder veel poeha gesplit en blijven de beste vrienden. Tuurlijk kan ik me best indenken dat wie mij vanaf nu bezig ziet, zich ongetwijfeld zal afvragen waarom al die Sounds-songs uitblijven. 

Backstage: Ja, een en ander roept nog herinneringen op. Die harde, droge bas b.v. of af en toe een getokkeld refreintje. 

Borland: Kan zijn. Misschien ligt het aan m'n eigenzinnig akkoordenschema dat in zekere zin herkenbaar klinkt. Het lijkt er mogelijk op dat ik doelbewust suggesties betreffende het Sound verleden oproep, maar dat is dus zeker niet mijn bedoeling geweest. 

Backstage: Het is wel opnieuw ouwe getrouwe Nick Robbins die je onder de hoede heeft genomen. Voor het leven? 

Borland: Voor 't leven? Nee, helemaal niet. Naar alle waarschijnlijkheid neem ik m'n volgende plaat in Nederland op, trouwens, met Pat Collier heb ik ook meer dan eens samengewerkt. Begrijp me goed, ik ben bijzonder tevreden over de produktie. 't Is eigenlijk voor 't eerst dat Nick en ik zo'n verzorgde plaat hebben gemaakt. Je moet weten dat we met The Sound in feite voortdurend demo's hebben uitgebracht. Aangezien we danig veel tijd aan die demo's besteedden, bleef er nog nauwelijks geld over om kleine vergissingen en bizarre geluiden uit te bannen. Dit keer zijn we echt heel nauwkeurig tewerk gegaan. 

Backstage: Aan de plaat ging niet minder dan een jaar research vooraf. 

Borland: Research is niet het juiste woord. Een jaartje demo's maken, dat was het. Eerst nam ik zelf alle songs op om ze nadien aan de drummer door te spelen. Die heeft dan de drummachines gecorrigeerd met echt slagwerk. Backstage: Vervolgens werd alles in drie weken op plaat gezet, met open studiodeuren als het ware. Borland: Heb ik geluk gehad. Ik heb zowaar de beste muzikanten uit Londen over de vloer gekregen. Dany Thompson b.v., geweldige double-bass-player. 

Backstage: Anthony Thistlethwaite van The Waterboys... 

Borland: Juist. Heb ik leren kennen op een jam-session met Nikki Sudden, Anto deed daar de saxsolo's. buitengewoon indrukwekkend. Niet te geloven, de kracht die die jongen uitstraalt. Als je 'm ziet, lijkt hij de onschuld zelve, terwijl z'n saxspel ronduit gewelddadige vormen aanneemt. Ben ik gek op. 

Backstage: Intussen heb jij op je eentje, in bepaalde kringen, naam als producer verworven. 

Borland: Felt, een Britse indie-band, heeft zonet een tiende elpee uit. Ik had voornamelijk met groepen te maken die een zekere verwantschap met The Sound voelden, waardoor ik als eerste keus nogal voor de hand lag. In de eerste plaats waren ze met z'n allen dus fans. Hopelijk kan ik dergelijke situaties in de toekomst overstijgen, want productiewerk lijkt me echt iets voor m'n oude dag. Kost veel minder zweet. 

Backstage: Komt dat uit de mond van een vermoeide, kwetsbare singer/songwriter? 

Borland: Valt wel mee, hoor. Die kwetsbaarheid is O.K. in zoverre je gevoelens tot goede songs leiden. Toch ben ik van mening dat het op je vijftigste verstandiger is producer te zijn. 

Backstage: In "Community Call" strompel je anders nu al vervaarlijk tussen hoop en wanhoop. 

Borland: Dat is het idee achter de plaat, tenslotte. Zonder religieus te willen zijn. 

Backstage: Niet religieus? En dat kruisje rond je nek dan ? 

Borland: Ik kijk naar Jezus als naar een Groot Menselijk Voorbeeld, nuchter. Vaar ik de stap naar de Ware Religie kon zetten, ben ik zot geworden. Too much. 

Backstage: "She's My Heroine", nag een bekentenis. Wie is de Uitverkorene? 

Borland: Patti Smith. Zij is m'n heldin uit m'n jeugd. Patti, m'n heldin en Iggy, m'n held. In wezen gaat de song over drugs. De boodschap luidt: hoe ben je met mensen bezig, niet met drugs. 

Backstage: Het mooiste nummer vind ik "Other Side Of The World", het enige volbloed-akoestische. Waarom niet méér van dat, het staat je goed. 

Borland; Ik zal 't je uitleggen. Dat nummer moest het centrum van de plaat zijn, het zwarte gat, letterlijk, daar waar je de plaat op je platendraaier prikt. Een louter akoestische plaat? Nee, dat zie ik niet zitten. Mijn wereld is dan wel een wereld van simplifikatie, verder ga ik niet. Ik zou over m'n nek gaan van de verveling. 

Backstage: Wat schortte er nu eigenlijk aan The Sound? 

Borland: Ik heb het vandaag al 's tegen iemand gezegd. We waren te vreemd om gewoontjes te zijn en te gewoon om als vreemd te worden beschouwd. 

Backstage: Maar je zei het al: 't is voorbij... 

Borland: Ja. Max, de keyboard-speler zit in een nieuwe groep, Crave genaamd - dat betekent zoveel als Behoefte - met Graham, de bassist, wel wie weet... We hebben in het verleden al uitvoerig met electronics gerotzooid. We kunnen 's iets proberen met een zangeres erbij. Hoewel, een experiment met Front 242 spreekt me al evenveel aan. Ach kwestie van elkaar van de straat te houden, nietwaar' 

B.Z. (Backstage 12-11-1989)

<< previous page