Articles / Reviews

Adrian Borland - interview door Peter Bruyn (Haarlems Dagblad 15-11-1989)"

date: Nov 15, 1989

HAARLEM. - "The Sound was een huwelijk dat na acht jaar op de klippen liep," vat Adrian Boriand de historie van zijn voormalige rockband samen. Op zijn onlangs verschenen solo-album zegt hij ook al zoiets. In het nummer Deep Deep Blue, bijvoorbeeld: ,,Oh, I thought we had time on our side. So it hurts to know we've run out of road tonight." 

Terwijl Amsterdam in een vieze, koude nevel gehuld is, drinkt Borland in een restaurant warme chocolade - hij heeft zich bepaalde Hollandse gewoonten snel eigen gemaakt. Dat krijg je nu eenmaal als je een kersverse relatie hebt met een Nederlandse begeleidingsband. Een Haarlems/Amsterdamse begeleidingsband, om precies te zijn, waarin gitarist Wouter Planteijdt, bassist Thijs Vermeulen, toetsenman Victor Heeremans en drummer Roland Zeldenrust. Vandaar ook, dat voor het podiumdebuut en de perspresentatie van de 'Adrian Borland and the Citizens' gedoopte band, aanstaande vrijdag, Het Patronaat uitgekozen is. "Voor mij is muziek een van de dingen die 'leven' onderscheidt van zomaar 'bestaan'," zei Borland onlangs in een interview met het Britse blad Melody Maker. Die zit. Het karakteriseert de Londense songschrijver, die behalve een eigen muzikale stijl ook 'stijl' - zonder lidwoord - heeft. En het karakteriseert zijn mooie solo-album Alexandria, dat vertrouwd en verrassend tegelijk klinkt. 

Strijkkwartet 
"The Sound was een band, maar ik leverde de songs; ik was toch de drijvende kracht. Mijn stempel drukte het zwaarst op het geluid. Dus het is logisch dat je dat geluid ook op mijn soloplaat terughoort. Maar ik geloof toch dat Alexandria wat lichtvoetiger van sfeer is. En de muzikale aanpak is breder geworden; ik had nog niet eerder met sax, harmonica en een strijkkwartet geëxperimenteerd. Er doen maar liefst achttien muzikanten op mee. Ik heb werkelijk alles zelf heb geschreven, gearrangeerd en geproduceerd. En vooral dat geeft me een erg goed gevoel." Muzikaal mag Alexandria dan misschien wat lichtvoetiger zijn dan het meeste werk van The Sound, in zijn teksten is Adrian nog altijd dezelfde twijfelaar die voortdurend heen en weer rent tussen hoop en wanhoop. Het is wellicht wat minder krampachtig en relativerender dan in de begindagen, toen hij briesend 'Who the hell makes those missiles?' van het podium schreeuwde, maar in de kern van de zaak lijkt er niet zoveel veranderd. ,,Misschien niet wat mijn gevoel betreft," geeft Borland toe. "Maar toch wel in de manier waarop ik dat uit. In het verleden, vooral in het begin van The Sound schreef ik graag in de 'wij vorm'. Ja, in zekere zin wilde ik een 'stem van mijn generatie' zijn, zoals met Bono Vox van U2 uiteindelijk gebeurd is. Maar daar ben ik na From the Lions Mouth (tweede Sound-album uit 1981; pb) wel van teruggekomen. Ik begon in te zien hoe fans zich vastklampten. Hoe mensen hun leven lieten bepalen door wat ik zong. En dat terwijl ik er amper in slaagde om met mijn eigen leven in het reine te komen. Daarom stop ik nu alleen mijn persoonlijke gevoel in de songs. En luisteraars die daar affiniteit mee hebben kunnen het meevoelen." 

Sjako! 
Adrian heeft iets met Nederland; al jaren. Toen er in Groot Brittannië al vrijwel geen mens meer naar The Sound kwam luisteren, trok de groep aan deze kant van de Noordzee nog steeds volle zalen. En ook zijn management zit hier; hetzelfde management dat de belangen van het rocktrio Sjako! behartigt. Geen wonder, dat Borland bij het zoeken naar een live-band al snel bij Planteijdt en Vermeulen uitkwam, met wie hij vorig jaar al een aantal demo-opnamen van nieuwe liedjes maakte. Toch is geen van beiden op Alexandria te horen; de plaat werd volgespeeld door Engelse musici, waarvan 'Waterboy' Anthony Thistlethwaite, voormalige Sound toetsenist Colvin Mayers en The Duke String Quartet de opmerkelijkste namen zijn. Maar omdat het bij voorbaat al onmogelijk bleek om die groep muzikanten ook mee op tournee te krijgen, koos Borland voor de vier Nederlandse uitzendkrachten. "Weet je, ik ben nu tweeëndertig en ik wil zo veel mogelijk doen. Ik wil mijn songs spelen en op mijn manier, zoals ik dat in het begin bij The Sourd ook kon. Maar ik zie de 'Citizens' niet als een band die slaafs de arrangementen van de cd naspeelt. 'Live' klinkt het allemaal heel anders. Het eh..., het leeft meer. Het is meer een rockband" Zoals The Sound dus. Betekent dat, dat hij live ook nog nummers van die groep gaat spelen? "Dat was eigenlijk niet de bedoeling. Maar met de songs van mijn solo-album kan ik geen heel concert vullen. Het ene alternatief is dan nieuw werk, maar de songs van Alexandria zijn voor veel mensen ook al nieuw. De andere mogelijkheid is een paar covers spelen. En waarom zouden dat dan geen Sound covers kunnen zijn? Maar dan waarschijnlijk toch niet de voor de hand liggende successen. Dat is voor mij echt verleden tijd." 

Imago 
Het verhaal van The Sound is vooral in de Nederlandse kranten en muziekpers vaak geschreven. .Het is ook een verhaal, dat zich sappig laat vertellen. Een verhaal over pieken en dalen, over succes, drank, drugs en depressies. In het eerste hoofdstuk van dat verhaal, dat speelt in het Engeland van 1980, figureren naast The Sound nog muzikaal en qua thematiek vergelijkbare groepen als, The Comsat Angels, Echo & The Bunnymen en U2. En wie naar aanleiding van hun vier debuutalbums The Sound de grootste toekomst voorspelt, wordt beslist niet vreemd aangekeken. Bijna tien jaar later zijn de kaarten echter geschud. Van The Comsat Angels is al een eeuwigheid niets meer vernomen. U2 kan zich in populariteit met de Rolling Stones meten. En zowel Echo-frontman lan McCulloch als Sound hoofd Borland is voor zichzelf begonnen, al hebben Echo & the Bunnymen de race naar de top duidelijk langer en met meer succes volgehouden. ,,Ik benijd U2 natuurlijk wel," zegt Adrian, zonder dat er een spoor van wrok in zijn stem doorklinkt. "Maar zij hadden gewoon een beter management dan wij. Ze hadden de zakelijke kant van de rockmuziek gewoon beter door. En ze hadden natuurlijk een veel beter imago. Vooral dat religieuze sfeertje dat om die groep hangt, dat doet het in Amerika ongelofelijk goed." "Ik denk dat lan McCulloch uiteindelijk om dezelfde reden met The Bunnymen gestopt is als ik met The Sound. Ook zij hadden hun fantastische momenten. Maar als die momenten zich alleen nog maar tot het verleden beperken, dan kun je er beter mee ophouden. En uiteindelijk heeft The Sound toch meer musici beïnvloed dan vaak gedacht wordt; The Call, The Waterboys..." En U2? ,,Misschien wel. Ik zou het erg leuk vinden als Bono dat eens ergens zou zeggen in een interview." 

Kil 
Op zijn nieuwe plaat, Alexandria, zingt Adrian Boriand ergens: ,,My only hope on this lonely night is, that you will hold me through the next cold decade." De woorden van een man die net een nieuwe relatie is aangegaan? Verwacht hij dat de jaren negentig werkelijk zo kil zullen worden als deze mistige decemberweek? ,,Alleen voor mij misschien, ha ha. Die song zegt vooral iets over mij en over het moment waarop ik die tekst schreef. Liedjes gaan vrijwel altijd over van die extreme momenten. Ga maar na: In de liedjes die je dagelijks op de radio hoort is bijna iedereen tot over de oren verliefd. Maar als je op straat om je heen kijkt, dan zie je dat maar zelden." ,,Ki]k, het is heel simpel, er bestaan twee soorten musici. De ene soort kan het geen barst schelen waarover ze zingen. Maar ik behoor tot het andere soort. Ik wil over iets zingen wat ik werkelijk kan voelen. 

door Peter Bruyn

<< previous page