Articles / Reviews

Adrian Borland - interview (HUMO 13-10-1989)

date: Oct 13, 1989


 

ADRIAN BORLAND & THE CITIZENS - ALEXANDRIA 
(1989 Play It Again Sam) 

Adrian Borland. Hij herinnert zich HUMO en weet nog vaag hoe hij in zijn wilde jaren met The Sound op een Pop Poll-avond méér biertjes binnensloeg dan het aanwezige BRT-personeel samen (een absoluut record). HUMO herinnert zich op zijn beurt Borland : hij draagt nog steeds hetzelfde jasje als in '86, hij is niet noemenswaardig vermagerd en hij maakt nog steeds platen die om uw aandacht schreeuwen. "Alexandria" van Adrian Borland and The Citizens werd onlangs in deze kolommen gekeurd en goed bevonden en blijkt nu ook nog een groeier te zijn : een plaat die na verloop van tijd een PLAAT wordt. 

HUMO : Waarom "Adrian Borland and The Citizens"? Ben je bang om volledig solo te gaan? 

Adrian Borland : Helemaal niet, "Alexandria" is op een vreemde manier tot stand gekomen : ik was de centrale figuur, en bijna elke dag kwamen andere muzikanten hun partij inspelen. Dat waren dan "The Citizens", mensen die voor één dag burgers van mijn luizig stadje waren (lacht). En geef toe : Borland is op zich nogal boring als naam, in elk geval een stuk vervelender dan Iggy Pop. Aan de andere kant wilde ik het de potentiële consumenten niet té moeilijk maken : ongeveer vijf mensen kennen mij nog van The Sound en die kopers wilde ik niet verliezen. Dus : Adrian Borland and The Citizens, een groep die alleen op papier bestaat. Vanaf volgende maand ga ik op tournee met andere muzikanten, voornamelijk Nederlanders van de groep Sjako!" 

HUMO : Hoe ben je na de split van The Sound in leven gebleven? 

Borland : " Het zal je misschien verbazen, maar ik krijg af en toe een niet onaardige cheque toegestuurd van Warner Brothers : royalties van mijn oude platen. Ik vang ook nog wat auteursrechten als één van die platen in Europa op de radio komt. Ik overleef. Ik heb een appartementje in Londen, en op het vasteland kan ik altijd bij vrienden logeren. Maar ik wil best een stuk rijker zijn, want op mijn leeftijd - ik word tweeëndertig - verlangt een mens naar een eigen huis en een beetje comfort. " 

HUMO : Is "Alexandria" dan De Plaat Van De Laatste Kans? 

Borland : " Niet echt, maar als er bijvoorbeeld nul exemplaren van verkocht worden, kan ik misschien beter op zoek gaan naar een andere job - misschien word ik wel rockjournalist. " 

HUMO : Niet doen! 

Borland : " ... of zoek ik iets in de reklamewereld. Maar voorlopig is de drang om muziek te maken te groot. Ze zullen mij wel weer een arrogante klootzak noemen, maar ik vind dat ik nog steeds behoorlijk word onderschat. " 

HUMO : "Alexandria" klinkt rijper en optimistischer dan de elpees van The Sound. Wellicht de invloed van een "goede vrouw"? 

Borland : " Zeker niet. Ik wou dat ik er één had (bitter lachje). De liefdesliedjes op "Alexandria" zijn meer een soort wensdromen (stilte]. Ik heb geen zin om mij nu te verkopen als "de rijpere Borland" : als ik in de spiegel kijk, zie ik nog steeds dezelfde kerel. En wat die "optimistische" songs betreft : af en toe schrijf ik heel bewust een hoopvolle tekst. Je moet namelijk voorzichtig zijn als je songs schrijft : je neemt die songs mee op tournee en ze gaan deel uitmaken van je leven. Trieste songs zullen je nog triester maken : het Joy Division-effect. En dus kan het geen kwaad om af en toe wat optimisme binnen te laten. De schrijver reikt de zanger een tekst aan die hem wat kan oppeppen. " 

HUMO : Heeft die zanger dat nodig? 

Borland (klopt op borstbeen) : " Het kookt hier vanbinnen, meer dan ooit. Ik ben... ach wat : ik wil de mensen niet lastigvallen met dat soort bullshit. Schrijf gewoon dat ze "Alexandria" op z'n minst een eerlijke kans geven. " 

FV (HUMO 13-10-1989)

<< previous page