Articles / Reviews

Adrian Borland - Interview (Popsong nr.5 1990)

date: May 1, 1990

YOU CAN'T MAKE HISTORY WITH ONE EYE ON THE HISTORY BOOKS, ADRIAN BORLANDS VISIE OP HET MUZIEKWERELDJE 

"Waarom zeggen jullie Nederlanders half tien terwijl wij Engelsen half past nine zeggen?" Deze discussie vond plaats in een Utrechts café vlak voor zijn optreden in het plaatselijke Tivoli. Een antwoord kreeg hij niet, maar ADRIAN BORLAND toont belangstelling voor de Nederlandse cultuur. Dat mag ook wel, als je rondtourt met een Nederlandse band en de helft van de tijd in Nederland doorbrengt. Singer-songwriter Borland van de opgeheven Londense band The Sound is terug met een elpee en een tournee. Vlak voor zijn eerste optreden in zijn nieuwe Homeland sprak ik met hem over 'Alexandria', zijn goede bedoelingen en de stand van zaken in de huidige popmuziek. 

Na acht jaar The Sound is Adrian Borland nu terug met een soloalbum, dat hij voornamelijk zelf in elkaar gezet heeft, met enige hulp van gastmuzikanten en mede-producer Nick Robbins. Was dat een groot verschil met The Sound? 

ADRIAN: "Het verschil tussen 'Alexandria' en veel Sound-elpees is dat ik deze keer met niemand in discussie hoefde te gaan betreffende de vorm van de songs en de muziek in 't geheel. En dat gaf me een goed gevoel. In een goede band wordt veel gediscussieerd, maar 'Alexandria' heb ik zelf vanaf het begin kunnen plannen en uitvoeren. 0p die manier had ik er controle over. Het is vervelend als je zelf de songs al in je hoofd hoort, zoals ik had bij 'From The Lion's Mouth', om dan nog andere mensen te moeten overtuigen van je eigen ideeën. Hetzelfde probleem heb ik met producers. Met hen moet je oppassen. De volgorde van de songs kun je zelf het beste bepalen, maar producers hebben daar vaak hele andere ideeën over. Deze keer wilde ik het helemaal alleen doen.' 

Helemaal alleen heeft hij het echter ook weer niet gedaan. Op 'Alexandria' spelen een aantal gastmuzikanten mee. Zoals Anthony Thistlethwaite van Borlands favoriete groep The Waterboys. Hij zag Anthony spelen tijdens een concert van Nikki Sudden en vroeg hem of hij mee wilde spelen op zijn L.P. Tot zijn grote verrassing kwam Anthony inderdaad opdagen. 

ADRIAN: "Hij liet me niet zakken, zoals vele anderen zouden hebben gedaan. Voor 'Community Call' had ik in mijn hoofd om de riff van het einde van 'Old England' van Mike Scott te gebruiken. Ik wilde beslist niet stelen, het was meer iets symbolisch om dat rifje terug te laten komen op keyboards en sax. Anthony vond het een goed idee en het feit dat hij het speelt geeft het bestaansrecht." 

Wist je dat Mike Scott de regel 'Old England Is Dying' uit een gedicht van James Joyce heeft gehaald? 

ADRIAN: 'Nee, maar op die manier wordt er nog een vervolg aan gegeven. Een van de dingen in de huidige popmuziek is dat je moet accepteren dat er zovee[ geschiedenis is. Ook al lijkt een nieuwe song in het begin op iets anders, dat is niet erg, zolang het daarna maar een een eigen identiteit krijgt.' 

NEDERLAND 
Adrian houdt van Amsterdam. Voor hem is het een van de leukste plaatsen om te leven. Nadat The Sound uit elkaar was gegaan, hing hij een tijdje rond in Nederland en ontmoette zo zijn huidige Nederlandse manager, Rob Acda van Columbus Rock Division, die hem in contact bracht met Sjako!. Waarom doet Sjako! eigenlijk niet mee op Alexandria? 

ADRIAN: 'Het zijn uitstekende muzikanten, maar ik had al een drummer en gitaristen geregeld voor de elpee. Ik had alleen nog een bassist nodig, en om problemen te voorkomen heb ik besloten om de elpee met alleen Engelse muzikanten op te nemen. Maar ik kon ze niet betalen voor een tournee, veel te duur. Dus ging ik terug naar Amsterdam en besloot met Sjako! op tournee te gaan. En het gaat goed.' 

BENEATH THE BIG WHEEL 
De titel 'Alexandria' associeer ik met een zonnige en lichte plaats in Egypte. Heeft het voor jou nog meer betekenissen? 

ADRIAN: Ik associeer Alexandria met het begin van de tijd, van de beschaving. Het is een punt van waaruit opnieuw te beginnen. Opnieuw beginnen, dat is het idee achter de elpee. Misschien is het wel mysterieus, maar dat is ook nodig. Dat doe ik ook met de songs. Mensen moeten hun eigen verbeelding kunnen gebruiken en met The Sound vergaten we dat wel eens." 

Kun je onze verbeelding vorm geven wat betreft 'Beneath The Big Wheel'? 

ADRIAN: 'lk vind vaak dat alles in deze wereld zo aan regels gebonden is. Tenminste, tot die conclusie kom ik. Maar als je niet teveel nadenkt kun je heel gemakkelijk je eigen leventje leiden en de rest negeren. Men kan ook niet over alles nadenken, mensen hebben al genoeg persoonlijke problemen. De song is geschreven vanuit een extreme situatie, een persoonlijk standpunt. Zoals stoppen met de band. Juist gezien is dat een song over complete sociale verandering. Kijk maar naar de gebeurtenissen in Roemenie. Als men in Oost-Europa naar 'Alexandria' had kunnen luisteren, had men misschien gedacht dat ik een soort profeet was. Maar het gaat gewoon om her overhoop halen van de sociale orde. Als er maar genoeg mensen zijn die verandering willen, dan komt die verandering er wel.' 

Een andere song is 'She's My Heroine'. Wie bedoel je? 

ADRIAN: 'Dat zou Patti Smith kunnen zijn. Zij is mijn muzikale heldin en Iggy Pop is mijn muzikale held. Zij hebben mij erg beïnvloed. Niet alleen met hun muziek, maar met hun hele houding ten opzichte van het leven. Patti Smith zong rustige nummers in een tijd dat punkbands dat nog niet konden doen." 

SOLO-ARTIESTEN 
Wat kun je wel doen en wat niet in het huidige muziekwereldje? Feit is dat alles gecontroleerd wordt door M.T.V. en de commerciële radiostations. Het is tegenwoordig net als in de politiek, een goed idee alleen is niet genoeg. Je moet jezelf kunnen verkopen. Ook Adrian heeft daarover een uitgesproken mening. 

ADRIAN: "Je kunt natuurlijk prachtige politieke ideeën hebben, maar als de muziek niet iets oproept luistert niemand naar je. Bovendien is er tegenwoordig geen echte 'scene' meer. De huidige muziek is geïsoleerd van wat er feitelijk in de maatschappij aan de hand is. Men ontdekt tegenwoordig niet zo snel meer een nieuwe band. Dat ging in de jaren zestig veel sneller. Men ging gewoon ergens naar toe om muziek te horen en besloot voor zichzelf of het de moeite waard was. Nu wordt alles beheerst door de commercie. Bands moeten tegenwoordig zaken doen. Ik denk dat de oorzaak daarvan is dat de houding van jongeren ten opzichte van popmuziek verandert. Ze doen meer voor zichzelf en hebben rock 'n roll niet meer nodig. Daarom zijn er waarschijnlijk ook zoveel soloartiesten als Terence Trent D'Arby, Sting, Suzanne Vega en Adrian Borland. Maar wat voor band hebben zij met hun publiek? Zij staan alleen en hebben geen 'scene' om zich heen, terwijl groepen voor 'community' zorgen." "Soloartiesten creëren geen echte spanning. Zoals Tanita Tikaram. Zij heeft een paar kleine ideeën, maar wordt dan omringd en vervolgens verzwolgen door ervaren producers. Alles wordt platgestreken en dat is niet de manier. In een van mijn nieuwe nummers komt de regel voor: 'You can't make history with one eye on the history books'. Ik denk nog steeds dat een band de beste manier is om te leren muziek maken. 

Daarin kun je experimenteren en wordt het avontuurlijker.' Adrian Borland weet wat hij over praat en geeft toe dat ook bands tegenwoordig vaak door één persoon gedomineerd worden, die uitgroeit tot het idool van het publiek. Zoals Bono van U2. Een groep die tegelijkertijd met The Sound is begonnen, maar wel groot en beroemd is geworden. Dat vindt Adrian echter niet erg, hoewel hij The Sound nog niet vergeten is, inclusief tegenstrijdige gevoelens wat betreft het solo opereren. Maar ja, alles heeft zijn voor- en nadelen. 

Karien Smeding (Popsong nr.5 1990)

<< previous page