Articles / Reviews

Adrian Borland - Interview (Rock This Town 14-12-1990)

date: Dec 14, 1990

GEMOEDSRUST VAN ADRIAN BORLAND 

Twee jaar na de split van The Sound - het fantastisch gitaargroepje dat in tegenstelling tot tijd- en geestesgenoten Echo & The Bunnymen en U2 nooit de erkenning kreeg dat het verdiende - slaat (en zalft) Adrian Borland terug met zijn eerste solo-LP, "Alexandria". Een echte soloplaat, want ondanks het misleidende "Adrian Borland And The Citizens" op de hoes, zijn de songs, de stem en het smoelwerk onmiskenbaar voorzien van het watermerk van de ex-voorman. Wie over enige goed smaak beschikt heeft "Alexandria" al in huis, en hoopt samen met uw verslaggever op een betere toekomst voor de songsmid pur-sang die Borland toch wel is. Ik zou zeggen: een gesprek! 

Rock This Town: Voor de meeste mensen die al van Adrian Borland gehoord hebben is dit niet meer of niet minder dan "de eerste solo-LP van de vroegere zanger van The Sound". Hoe zie je dat zelf? 

Borland: "Dat maakt me allemaal niet zoveel uit. Ik heb aan The Sound zeker geen kater overgehouden; het lijkt me dan ook onnodig die periode te verloochenen. Trouwens, ook toen schreef ik de meeste songs, en van sommige daarvan ben ik nog steeds tevreden. Binnenkort ga ik op tournee met een jonge Nederlandse groep, en ik heb mezelf niet voorgenomen om absoluut géén Sound nummers meer te spelen." (lacht) 

Het nieuwe materiaal klinkt een stuk minder agressief. Ouder geworden? 

Borland: "Wel, ik ben ondertussen 32, dus het zal er wel iets mee te maken hebben. In Londen, waar ik woon. ligt de ellende gewoon voor het grijpen. Waar je ook kijkt zie je de nefaste gevolgen van het Thatcher regime. In principe zou het me niet moeilijk moeten vallen om wild om me heen te schoppen en zoveel mogelijk wantoestanden aan de kaak te stellen. Wat ik zelf echter belangrijker vind - en dat mag men -gerust naïef noemen - is dat sprankeltje hoop dat er nog rest een klein beetje uit te vergroten. Ook voor mijn eigen gemoedsrust is dat belangrijk. Je kan tenslotte niet blijven schelden." 

Je geeft jezelf wel erg bloot in je teksten. Vind je dat zelf soms niet gênant? 

Borland: "Het is gewoon de enige manier waarop ik me kan uitdrukken. Ik heb absoluut niets tegen mensen als David Bowie of David Byrne, die hun eigen wereldjes en persona's scheppen, maar zelf kan ik het niet. Dat ik me daardoor kwetsbaar opstel, neem ik er graag bij. Mijn observatievermogen is trouwens ook in die zin beperkt dat ik zelf bij mijn onderwerpen betrokken moet zijn. Een nummer als Beneath The Big Wheel' bijvoorbeeld een maatschappelijke beschouwing, maar dan wel vanuit mijn eigen, persoonlijk standpunt vertolkt." 

Op "Alexandria" speelt nog een halve beroemdheid mee: Anto Thislethwaite, saxofonist bij The Waterboys. Op de hoes wordt hij trouwens speciaal bedankt. Was zijn inbreng dan zo belangrijk voor het geheel van de plaat? 

Borland:"Niet echt, nee, maar wat ik wel ongelooflijk vond, was het feit dat hij al zijn vrije dagen - The Waterboys waren op dat moment aan het toeren in Engeland - bij mij in de studio kwam doorbrengen. Uiteindelijk speelt hij niet op alle nummers mee, maar zijn partijen voegen telkens een aparte dimensie toe. Waarvoor dank." 

Idem voor dit gesprek...

<< previous page