Articles / Reviews

Adrian Borland - Live op Beeckestijn Festival (Haarlems Dagblad 7-5-1992)

date: May 7, 1992

ADRIAN BORLAND NEEMT OP BEECKESTIJN REVANCHE 

VELSEN - Verbouwereerd betrad de Britse musicus Adrian Borland die doordeweekse middag in april een Haarlems café. "My girlfriend left me. I need a car to go to the airport. I wanna go back to London." En weg was hij. Toen ik even later de aan de bar hangende bassist Thijs Vermeulen inlichtte over de geestestoestand van Adrian Borland, haalde deze zijn schouders op. ,,Ja, dat kennen we nou wél van hem. We zien hem wel weer. Op 5 mei, Bevrijdingspop." 

Adrian Borland verscheen echter niet meer, ook niet op het Bevrijdingspopfestival in de Hout, alwaar hij geacht werd met zijn Haarlemse begeleiders aan te treden. In een erbarmelijke psychische en fysieke conditie was de ex-zanger/gitarist van The Sound opgenomen in een Londens ziekenhuis. Zo gaat dat in de rock & roll. Borland liet een unieke kans - om zich voor vele duizenden mensen in de kijker te spelen - lopen. ,,But I will play there next year. That's for sure", verzekert hij me op het Engelse veld van landgoed Beeckestijn, alwaar de twaalfde editie van het Beeckestijn Popfestival in volle gang is. Het jaarlijkse evenement kent een sterke start met IJmuidens/Haarlemse ensemble Passion Office. Zangeres Juliëtte van Dijk vormt het onbetwistbare middelpunt met haar hoge, soms kinderlijke uithalen. Nina Hagen, Cocteau Twins en Sugarcubes klinken nu nog overduidelijk door in het repertoire, maar desondanks is Passion Office goed voor kippenvel. 

Iets wat niet gezegd kan worden van de dansbare Friese rockwave van Weekend At Waikiki. Zanger Thijs Helfrich en de zijnen presenteren zich enthousiast. Daarbij geldt het originele gebruik van de marimba als een van de sterkste punten. De zwakte is echter het gebrek aan sterke melodieën: WAW zou eens moeten proberen een echt liedje te schrijven met een werkelijk emotionele impact. Het Rotterdamse kuifjestrio Batmobile speelt weliswaar gedegen rockabilly, maar boeit niet lang door de vele - nogal beperkte - stijlsjablonen. Een probleem waar ook de uit de IJmond afkomstige rhythm & bluesband Blue Six mee kampt. Een aantal van deze musici maakten eerder deel uit van het salsagezelschap Racho Da Bano, ook al zo'n band waarbij het meer draaide om de vorm dan om de inhoud. Dat is wel even anders bij de robuuste Omar Dykes en zijn twee overgebleven Howlers. Hier is geen kippengaas nodig, want deze vette Texaanse bluesrock gaat er bij dit Bintangs-publiek in als koek. Zelfs de regionale motorduivels kruipen uit hun - op het achterveld gelegen - legertent om een kijkje te komen nemen, wakker geschud door de Bo Diddley-junglebeat. Omar gromt in de microfoon, ragt en slaat op zijn Fender-gitaar en zingt over Monkeyland, hetgeen zou kunnen slaan op het festivalterrein waar de meest uiteenlopende types de dienst uitmaken. 

Hardrockers broederlijk tussen de zwartgeklede vleermuizen, één groot apenland. En ook Adrian Borland is dus weer terug in die rock & roll jungle. Om met Leo Beenhakker te spreken: na het 'dalletje' van de afgelopen maanden staat Borland vandaag weer, 'op scherp'. Samen met The Citizens, in wie we de Haarlemse begeleiders Wouter Planteijdt (gitaar), Victor Heeremans (toetsen)', Thijs Vermeulen (bas) en de hard slaande nieuwkomer Jaap Vrenegoor (drums) herkennen, brengt Borland, overwegend materiaal, van zijn album Alexandria, culiminerend in een heavy climax met She's My Heroïne en een punkversie van de Doors-classsic Break On Through. Rauw, emotioneel' en gedreven. Zo is Adrian Borland op zijn best. 

PAUL LIPS 

Beeckestijn Pop, Landgoed Beeckestijn, Velsen-Zuid, 9 juni 1990. 

(Haarlems Dagblad 7-5-1992)

<< previous page