Articles / Reviews

Adrian Borland - The Amsterdam Tapes review (Darkentries )

date: Sep 22, 2006


 

ADRIAN BORLAND - The Amsterdam Tapes 

Het is een tragisch verhaal, dat van Adrian Borland en The Sound. Een veelbelovende band met een geluid ergens tussen Joy Division en Echo & The Bunnymen in, die met zijn twee eerste albums heel wat bijval genoot in de pers, maar nooit echt doorbrak buiten de new wave incrowd. Hun song "Missiles" was op een bepaald moment nochtans het lijflied van de antirakettendemonstranten. Maar het mocht niet zijn. Terwijl groepen als U2 en Simple Minds megaberoemd werden en ook Echo & The Bunnymen een ruim publiek kon aanspreken, brak The Sound maar in één land echt door en dat was in Nederland.

Vandaar dat een gefrustreerde en lichtelijk verbitterde Adrian Borland na het splitten van zijn groep naar Amsterdam en Haarlem trok en daar wat aanmodderde met een solocarriêre en met zijn nieuwe band The Citizens, alvorens zich door depressies geplaagd in 1999 op 41-jarige leeftijd voor een trein te gooien. Zijn idool Ian Curtis achterna. Gedurende de zomer van 1992 had Citizens groepslid Victor Heeremans samen met Bart Van Poppel (reeds jarenlang een goede vriend van Borland en fan van The Sound) een aantal songs opgenomen met Adrian Borland op een 8-track recorder in Barts home-studio in Amsterdam. Ze werkten met geprogrammeerde drums en bass omdat de opnames in eerste instantie slechts als demo's bedoeld waren. Play It Again Sam weigerde echter het album uit te brengen en de tapes eindigden ergens in een archief, waar ze jarenlang zouden blijven liggen. 

Toen Bart Van Poppel een paar jaar geleden al zijn analoog materiaal aan het digitaliseren was, trof het hem hoe sterk die songs wel waren en besloot hij het materiaal alsnog uit te brengen. De tijd was er rijp voor, want dankzij de Interpols en Editors dezer wereld is het eighties new wave geluid weer in. Het enige probleem was dat het geheel verknoeid werd door de voorgeprogrammeerde machines. Daarop besloot hij die voorgeprogrammeerde computer drums en bas te vervangen door een echte ritmesectie en er nog wat andere instrumenten aan toe te voegen zoals gitaar, vibrafoon en cello. 

Van Poppel: 'De oorspronkelijke tapes waren met lelijke drumcomputers en synthesizers gemaakt. Ik heb alleen de stem van Adrian en de gitaren laten staan. De rest is opnieuw ingespeeld. Ik heb het voltooid in de geest van toen. Maar het is, net als de muziek van The Sound eigenlijk tijdloze muziek.' Van Poppel heeft voor The Amsterdam Tapes officiële toestemming van Robert Borland, Adrians vader en rechthebbende van de songs, die naar verluidt heel enthousiast was. Zelf was ik vrij sceptisch toen ik de cd in mijn speler stak. Want al heb ik alle albums van The Sound, met Adrians solocarriêre ben ik niet echt vertrouwd. 

Bovendien heb ik mijn bedenkingen bij veel postume releases die vaak enkel interessant zijn voor de doorwinterde fan. En als de opnames dan nog voor een groot deel heringespeeld zijn, tja; Maar mijn twijfel verdween direct als sneeuw voor de zon, toen ik de 12 songs op dit album hoorde. Bart Van Poppel en de Nederlandse muzikanten die dit hebbben ingespeeld, deden een ongelooflijk goede job. Deze hommage aan Adrian Borland roept zelfs herinneringen op aan de hoogtijdagen van The Sound van weleer, maar ook aan Echo & The Bunnymen en U2 (in de periode dat de demo werd opgenomen was Adrian Borland helemaal weg van hun "Achtung Baby"). Als postuum eerbetoon aan de Sound zanger/gitarist is dit uitermate geslaagd te noemen. Als u van plan was om de nieuwe Echo & The Bunnymen te kopen, kunt u misschien ook dit album eens beluisteren? 

[HV] www.darkentries.be 



<< previous page