Articles / Reviews

Adrian Borland - The Amsterdam Tapes review (De Morgen 14-06-2006)

date: Jun 14, 2006


 

Liefdevolle geschiedvervalsing 
*** 


Met From the Lion's Mouth uit 1981 maakte zanger-gitarist Adrian Borland met zijn toenmalige groep The Sound een van de duurzaamste klassiekers uit de eighties. Helaas miste hij het sex-appeal van een Bono, Jim Kerr of Ian McCulloch om het tot wereldster te schoppen. Ook zijn latere solocarriêre met The Citizens verliep met horten en stoten, waardoor Borland regelmatig in diepe depressies wegzonk en uiteindelijk uit het leven stapte door zich voor een trein te gooien. Zijn testament, de cd Harmony & Destruction, werd pas drie jaar later door bevriende muzikanten afgewerkt. 

Inmiddels is er meer onuitgegeven werk van Adrian Borland opgedoken. Het gaat om demo's, in 1992 opgenomen in een Amsterdamse studio, die destijds door zijn platenlabel werden afgewezen en in een kluis verdwenen. Daar werden ze onlangs gevonden door de Nederlandse muzikant-geluidstechnicus Bart van Poppel, die dermate onder de indruk was van het gebodene dat hij besloot de opnamen op te poetsen. Hij behield enkel Borlands zang en gitaarspel en voorzag de songs van een nieuwe instrumentatie. 

Geschiedvervalsing? Zeker. Maar tegelijk een facelift die met zoveel liefde en respect werd uitgevoerd dat je net zo goed van een doorvoelde hommage kunt spreken. The Amsterdam Tapes klinkt verrassend coherent en eigentijds, zonder afbreuk te doen aan Adrian Borlands karakteristieke stijl. Het donkere en knagende 'Sea of Noise' past tussen het beste van The Sound, 'Soul Explosion' is voorzien van flitsende gitaren en een funky orgeltje, 'Fast Blue World' en 'Via Satellite' zijn van passie doordrongen, panoramische popsongs, terwijl in 'Dying' en het met strijkers versierde 'White Room' de ingetogen Borland centraal staat. Al bij al een treffend eresaluut aan een onderschat talent. 

Dirk Steenhaut | www.demorgen.be

<< previous page