Articles / Reviews

Adrian Borland - voormalig zwartkijker (De Limburger 21-8-1992)

date: Aug 21, 1992


 

ADRIAN BORLAND voormalig zwartkijker 

Adrian Borland, wie was dat ook weer? Dikke kans dat deze vraag in de lage landen aanzienlijk vaker goed beantwoord wordt dan in het thuisland van deze peetvader van de doemmuziek. Morgen speelt Borland in Spuugh in Vaals.
 

Voor wie het nog niet weet: Adrian Borland is een rondbuikig Engels baasje dat met zijn bandje The Sound op passende wijze uitdrukking gaf aan het levensgevoel van begin jaren tachtig. De tijd dat hele volksstammen er serieus rekening mee hielden dat het eind van de wereld nabij was. De tijd van krakers, kruisraketten, hanekammen en pikzwarte kleding. De tijd van dansen op de rand van de vulkaan tot de klap zou komen. The Sound was een van de bands die de passende, dodelijk serieuze muziek leverde voor deze dance macabre. 

Zwartkijkers 
Borland is een van de begaafdste songschrijvers van de doemgeneratie, maar hij heeft altijd in de schaduw gestaan van collega-zwartkijkers als Robert Smith (The Cure) Ian Curtis (Joy Division) en Ian McCulloch (Echo & the Bunnymen). Kwestie van uiterlijk wellicht - de man oogt niet erg dynamisch , want aan de muziek van The Sound mankeert niets. Sterker nog, die is bij vlagen groots en meeslepend. Wie in het bezit is van de eerste twee elpees Jeopardy (1980) en From The Lions Mouth (1981) mag zich gelukkig prijzen. Vooral de tweede Sound plaat, met de goudgele Daniël-in-de-leeuwenkuil-klaphoes is een monument. Machtige gitaarmuziek, galmend van de echo, en met teksten die nog steeds werken, hoewel de zwartgallige inhoud nu wat overdreven aandoet. 

Skeletons 
There's a gaping hole in the way we are 
with nothing to fill it up anymore 
no flesh no blood just broken bone 
a frame to hang our lives from 
we're living like skeletons 

won't someone wake the dead in me 
won't someone shake the dust off me 
give me water give me bread 
but don't give me up for dead 
we're living like skeletons 

Opwekkend proza nietwaar? De binnenhoes van From the Lions Mouth biedt meer moois. Van ondanks-alles-laten-we-ons-niet-kisten-stoerheid in het openingsnummer Winning tot vervlogen hoop in de Borland-klassieker New Dark Age die het album besluit. Die nieuwe donkere tijd ging The Sound ook tegemoet. De derde plaat All Fall Down kwam, ondanks de inname van vele flessen booze en stimulantia van verschillende aard, maar moeizaam tot stand, en werd door de critici neergesabeld. Niet geheel terecht, maar na een meesterwerk valt bijna alles tegen. Wie het album nog eens opzet (voorwaarden; je bent niet zo dom geweest je platenspeler weg te doen en je hebt All Fall down in de kast staan) stuit op parels als Where the Love is en Party in My Mind. Vanaf het miniplaatje Shock of Daylight, ook zeer de moeite waard, begon Borland iets optimistischer uit de hoek te komen, maar meer luisteraars leverde de nieuwe koers niet op. The Sound was en bleef een band voor een kleine schare liefhebbers. 

Zwanezang 
Eind 1987 was het afgelopen met The Sound. Thunder Up werd de zwanezang van de groep die toen al jaren' een kwijnend bestaan leidde. Ondanks' het gebrek aan erkenning, kijkt Adrian Borland tevreden terug op zijn werk met The Sound. "The Sound was een eerlijke, menselijke band. Het was geen machina. We hadden meer succes verdient, maar als ik zie wat mensen allemaal doen voor succes, ben ik blij dat we ons nooit hebben aangepast om maar in de smaak te vallen", merkte hij op in een recent interview. Na het uiteenvallen van The Sound wilde Borland weg van de grote zware gevoelens. "Je kunt jezelf soms omringen met teveel donkere gedachten. Het moest allemaal hoopvoller, minder zwaarmoedig", liet hij zich daarover ontvallen. 

Tourband 
Zat van tien jaar Thatcher verliet Adrian Borland Engeland. Hij woont nu al een paar jaar in Nederland en gebruikte ook Nederlandse muzikanten (van de Haarlemse groep Sjako!) voor zijn solo-cd's Alexandria en Brittle Heaven en zijn los-vaste tourband The Citizens. De muziek die hij tegenwoordig maakt wijkt niet wezenlijk af van het Sound-werk. Minder intens, minder grimmig, minder verbeten, dat wel: Maar de tijden zijn dan ook drastisch veranderd. Adrian Borland is de dertig voorbij en bezingt nu vooral het slagveld van de liefde in mooie, melancholieke liedjes. Op tournee met The Citizens - langs kleine en nog kleinere zaaltjes uiteraard heeft hij tot nu toe voornamelijk het nieuwe werk gespeeld. Nummers van The Sound bleven meestal gereserveerd voor de toegift. Dat wordt dus hard schreeuwen morgenavond in 't Spuugh in Vaals. Misschien dat Adrian na wat publieke druk nog wel genegen is om een soloversie van Winning of Winter in te zetten. 

FRANS PASMA (De Limburger 21-8-1992)

<< previous page