Articles / Reviews

Borland was van het type dat gewoon 'World, fuck off!' riep

date: Apr 30, 1999

POSTUUM 

Borland was van het type dat gewoon 'World, fuck off!' riep.
 

Gitarist Adrian Borland, die donderdag op 41-jarige leeftijd voor de trein sprong zal vooral worden herinnerd als voorman van een verrassende New Wave groep, waarvan de stijl ten slotte werd ingehaald door de tijd. En wat als The Sound in de jaren tachtig nou wel was doorgebroken? Wat was er gebeurd als bijvoorbeeld Winning wel was aangeslagen bij het grote publiek? Zoals gebeurde met "I Will Follow" van U2, met "Promised You A Miracle" van Simple Minds en met "The Killing Moon" van Echo & The Bunnymen. Het is zanger-gitarist Adrian Borland het algelopen decennium nog weinig gevraagd. New wave, daar had niemand het meer over, en daarbij: Borland werd nauwelijks nog geïnterviewd, ook niet over de vijf soloplaten die hij sinds 1988 maakte. Maandagochtend sprong Borland in Londen op 41-jarige leeftijd voor een rijdende trein. Zijn nieuwe album was voor driekwart af. Plannen om het werk van The Sound dit najaar op cd uit te brengen waren rond. En over twee weken verschijnt Propaganda, een gloednieuwe plaat met niet eerder uitgebracht werk van de band. Het zou weer hebben geleid tot opmerkingen die ook de recensies over zijn laatste cd's domineren: Borland, de 'voormalige frontman' van The Sound, 'de band die begin jaren tachtig met U2, Echo & The Bunnymen en The Comsat Angels deel uitmaakte van een nieuwe generatie bands uit de punkbeweging. En dan nog iets over de doorbraak die uitbleef, zodat de groep in 1987 stopte. 

Zo zal Borland ook worden herinnerd, als voorman van een New Wave groep die bij het verschijnen van zijn debuut lp Jeopardy (1980) een verrassing heette, een jaar later met From the lion's mouth uitverkochte zalen haalde en op de albums daarna zozeer bleef hangen in zijn eigen melancholische stijl dat de tijd hem inhaalde. Misschien is het met The Sound nooit echt iets geworden omdat er geen hippe figuren inzaten die precies aanvoelden wat de fans wilden horen. U2 heeft Bono, Simple Minds Jim Kerr en bij Echo heeft lan Mc Cullogh. The Sound had Adrian Borland. Dik, lelijk en op het podium vaker nukkig dan een jofele peer in toffe kleren die tegen zijn publiek God bless you! riep (zoals Bono), of let me see your hands! (Kerr). Hij had ook al eens toegegeven: 'Bono en de zijnen hadden de zakelijke kant van de popmuziek gewoon veel beter door dan wij.' Bono uitte het ongenoegen over de misstanden in de wereld met symbolisch vlaggezwaai. Borland was het type dat gewoon 'World, fuck off!' riep. In Nederland heeft Borland een aanzienlijke, trouwe aanhang gehouden. En Nederland hield een bewonderaar in Borland, die een paar jaar in Haarlem woonde en in 1990 met de band Sjako! door het Nederlandse clubcircuit toerde. Oude nummers speelde hij alleen nog solo. 'Met een band wil ik dat werk niet meer spelen', zei hij. 'Anders zouden er altijd mensen zijn die oud werk willen horen. Ik wil liever zeggen: hier, ik leef nog, ik maak nu iets nieuws. Bevalt het je? Zo niet, ook niet erg.' 

Eric Arends (Volkskrant 30-4-1999)

<< previous page