Articles / Reviews

In Your Eyes I Could Get Lost Forever (Theo Ploeg)

date: Nov 28, 2007


 

In Your Eyes I Could Get Lost Forever 

Ik heb nooit begrepen waarom All Fall Down en Heads and Hearts als minder worden beoordeeld dan de eerste twee platen van de The Sound. Sterker: op de een of andere manier heb ik al jaren - ik kocht de eerste vier albums van de band pas eind jaren tachtig - een antipathie tegen From the Lion's Mouth. Waarom? Geen idee.

Nog maar eens draaien dus. Jarenlang heb ik de albums van The Sound niet gedraaid. Voor het laatst, denk ik, rond de zelfmoord van zanger en liedjesschrijver Adrian Borland op 26 april 1999. Hij sprong voor de trein. Pas jaren later verhuisde ik naar Haarlem. Een stad waar Borland iets mee had. Nooit uitgezocht wat, overigens. Het lijkt erop dat Borland een tijdje in Haarlem heeft gewoond. Goed. Vanochtend kwam aan die The Sound-loze periode abrupt een einde. Tijdens het ontwaken neuriede ik "In your Eyes I Could get lost Forever" in het tempo van Burning Part of Me. Precies ja, een van de prijsnummers op Heads and Hearts. Waarom? Geen idee. Vandaag wordt een aangename dag. College voorbereiden voor volgende week, middagthee met een vriendin, checken of de Slegte in Haarlem net zo veel leuke boeken verkoopt als die in Eindhoven. Al kwam ik er al snel achter dat ik gisteren het concert van The Veils in Patronaat heb gemist. Stom.

Het voorbereiden van dat college moet even wachten. De brandende vraag die me tijdens het douchen bezig hield, dient beantwoord te worden. Waarom trek ik From the Lion's Mouth niet? En, wellicht voor later zorg, waarom kocht ik nooit het vijfde album van The Sound, Thunder Up, en volgde ik de solocarriêre van Borland niet? Gelukkig sta ik niet elke dag op met zulke vragen. Goed. Naar The Sound dus. Eerlijk is eerlijk. Jeopardy, de debuutplaat van de Britten uit 1980, deed me altijd weinig. Niet onaardig, hoor. Heartlands is een leuke single. Maar de indruk die Unknown Pleasures en Chairs Missing of 154 achterlieten was vele malen groter. Albums uit dezelfde periode. From the Lion's Mouth (1981) klinkt potsierlijk. Veel te zwaar aangezette, theatrale, donkere wave. Past niet bij de prachtige stem van Borland. In de tijd dat ik de vier albums op vinyl aanschafte - eigenlijk: uit de uitverkoopbakken redde - bezat ik een prachtig systeem om mijn albums en cassettebandjes te ordenen.

Op deze donkere woensdagochtend in november - bijna twintig jaar later - lukt het me na een half uur zoeken om From the Lion's Mouth, All Fall Down en Heads and Hearts op te duikelen. Jeopardy is, tijdelijk, onvindbaar. Moet dan maar. Uiteindelijk vertelt From the Lion's Mouth, rondjes draaiend op m'n Soundlab, het verhaal van The Sound van 1982. Goede nummers, inderdaad theatraal en dik aangezet met synthesizers. Toch spelen de baslijnen op From the Lion's Mouth de hoofdrol. Niet de stem en teksten van Borland. En dat is opmerkelijk. Het verklaart wel waarom ik het album niet buitengewoon goed vind. Al is de antipathie verdwenen. Het punt is - en dat geldt ook voor Jeopardy - dat de teksten van Borland verhalen van existentiële angst. Gekoppeld aan de obligate new wave-melodieën en -ritmes, blijft er weinig te fantaseren over. Geeft meteen het verschil aan met Wire en Joy Division in die periode - eind jaren zeventig, begin tachtig. Zij koppelden soortgelijke teksten aan muziek die vervreemt. Bij The Sound gaan de verhalen van Borland te veel kopje onder in muzikaal gedram. Al staan er een paar fantastische nummers op het album.

Sense Of Purpose bijvoorbeeld. Dat al iets laat horen van de richting die The Sound op zal gaan. Al bij de eerste tonen van All Fall Down is duidelijk welke ontwikkeling The Sound heeft doorgemaakt. Plots horen muziek én teksten op een griezelige manier bij elkaar. Tot in elk detail is dat merkbaar. Het is geen prettig bij elkaar horen. Eerder een van afstoten en aantrekken. En dan is er Party Of My Mind, dat me direct doet afvragen: waarom stond dit album niet in m'n popalbum top-10 aller tijden voor OOR, vorig jaar? Het nummer is The Sound op z'n best. Bitterzoete tragiek. Huilen met een grimas op je gezicht. Eerder schreef ik op mijn vorige blog over het verschil tussen de tekstuele benadering van Thees Ullmann (Tomte) en Morissey. Bij Morissey is er haat, negativiteit, bitterheid. Ullmann is die fase al voorbij. Er is berusting, gelatenheid. Dat laatste is ook bij Borland het geval. Natuurlijk, het is een manier van omgaan met de weerbarstige realiteit. Met dat wat toch niet veranderd kan worden omdat juist da¡t niet in je macht ligt. Hoe graag je het ook wilt. Die sfeer ademt All Fall Down. Voor het eerst ondersteunen muziek en tekst elkaar optimaal. Al is het tegen wil en dank. Want wringen en schuren doet het. Ja, het doet pijn. Al is de pijn verdomde prettig. Monument is een ode aan de liefde, maar wel eentje die verloren is.

De B-kant van All Fall Down bevat de beste liedjes van The Sound. Song and Dance is de soundtrack van het Borland-universum. Antwoorden op levensvragen? Zijn er niet. We kunnen wel een liedje maken en daarop dansen om ze te vergeten. Voor even. Moeilijke, maar prachtig plaat. Platenmaatschappij WEA is overigens niet onder de indruk en dumpt de band. De ep Shock of Daylight uit 1984 bezit ik helaas niet. Een jaar later verschijnt Heads and Hearts. Een op het eerste gehoor verrassend licht album. Schijn bedriegt. Muzikaal is de plaat inderdaad minder zwaar en donker dan All Fall Down. The Sound kruipt er dicht tegen het geluid van Simple Minds aan. De thematiek blijft echter hetzelfde. Is op Heads and Hearts misschien nog wel sterker dan op All Fall Down. Op dat album klinkt hier en daar nog de wil door om te vechten. Steekt de aandrang om de situatie te veranderen de kop op. Is afwezig op Heads and Hearts. Het maakt het album, ondanks het luchtigere muzikale karakter, emotioneel de zwaarste van de vier platen die ik van ze bezit. Under You en Burning Part Of Me zijn de onbetwiste hoogtepunten. Alles is verloren, declameert Borland er. Mét een 'ach, het is niet anders'-glimlach.

En oef, dat gaat diep. Want wat rest een mens dat weet dat nu écht alle hoop vervlogen is. Precies ja, er luchthartig over doen. De waarheid is immers te groot om te dragen. Wat dat betreft maakte Borland op tekstueel gebied dezelfde ontwikkeling door als Jochen Distelmeyer van Blumfeld. Borland heeft het blijkbaar uiteindelijk niet van zich af kunnen zetten. En zo levert deze donkere ochtend in november nog heel wat acties op: achter het werk van The Sound en Borland aan dat ik nog niet bezit én op zoek gaan naar het boek Herinneringen aan Adrian Borland van Willemien Spook. Een mede-Haarlemse notabene. Zo. Nu nog een keertje Heads and Hearts en All Fall Down draaien. From the Lion's Mouth mag weer terug in de platenkast.

2007 Theo Ploeg

http://theoploeg.wordpress.com/2007/11/28/in-your-eyes-i-could-get-lost-forever/ 



<< previous page