Articles / Reviews

Paradiso/Amsterdam - The Sound of Adrian Borland

date: Jun 4, 2006

The Sound of Adrian Borland 
Date: 04 June 1006
 

Zondag bezocht ik in Paradiso de tribute-avond 'The Sound of Adrian Borland'. Bij Adrian Borland moet ik altijd denken aan dat concert begin jaren '90. Het was een regenachtige dinsdagavond en slechts een handvol mensen kwam opdagen in Ekko. Borland stond alleen met z'n gitaar op het podium en had moeite de zoemende boxen te overstemmen. Van de verzoekjes van de trouwe fans wist hij vaak halverwege de tekst niet meer. Na afloop maakte Borland een teleurgestelde indruk aan de bar. Toch was het voor mij een memorabel concert, al was het maar om de man eens live te zien wiens muziek ik zo vaak geluisterd had. 

Na Adrian Borland's zelfmoord in 1999 lijkt de belangstelling voor zijn werk ieder jaar toe te nemen. De oude albums werden op cd heruitgebracht en nieuwe retrowave-gitaarbands noemen zijn band The Sound een muzikale invloed. Ook verschijnt er postuum het nodige onuitgebrachte materiaal, zowel van The Sound als van Borland solo. 

Zo ook The Amsterdam Tapes, een verzameling demo's die Borland begin jaren' 90 opnam in de studio van Bart van Poppel in Amsterdam. Destijds zag de platenmaatschappij weinig brood in de nummers, waarna ze in een la verdwenen. Onlangs kwam Van Poppel de opnames weer tegen en besloot ze 'af te maken', ondermeer door extra instrumenten toe te voegen. Dit alles met goedkeuring van Robert Borland, die zich intensief bemoeit met de muzikale nalatenschap van zijn zoon. 

Vader Borland was 4 juni ook aanwezig in Paradiso, waar een speciale avond werd georganiseerd in twee delen. In de eerste helft werden nummers van de cd The Amsterdam Tapes gespeeld, die die avond voor het eerst te koop was. De tweede helft bestond geheel uit oud werk van The Sound. Voor de gelegenheid was een prima all-star band geformeerd, met o.a. gitarist Robin Berlijn (Fatal Flowers) en drummer Leon Klaasse (The Pilgrims). De vocalen werden vertolkt door diverse gastzangers. Bijvoorbeeld tijdgenoot Mark Burgess van The Chameleons of Carlo van Putten, met wie Borland samenwerkte in White Rose Transmission. Maar ook een jonge hond als Maurits Westerik van GEM bleek goed met het materiaal overweg te kunnen. Misschien dat zijn deelname de aanwezigheid van best wat jeugdige bezoekers in de redelijk gevulde grote zaal verklaarde. 

Het eerste deel was wat onwennig. Niet zo verwonderlijk, als een gelegenheidsband nummers speelt die nog niemand kent. Het klonk best wel goed, maar echt tot leven kwam het niet. Opvallend vond ik wel dat ik de stijl van Borland duidelijk herkende in de 'nieuwe' songs. Na de pauze was het een ander verhaal. Er werden alleen maar klassiekers gespeeld die ik (en velen met mij) kon meezingen. Van enige objectieve benadering kan dan ook geen sprake zijn. Nooit gedacht dat ik nummers als 'I can't escape myself' of 'Where the love is' nog eens live zou horen. Natuurlijk stond het meest geroemde Sound-album "From the lion's mouth" centraal, met bijvoorbeeld 'Sense Of Purpose' en 'Possession'. 

De band speelde met veel vuur en leek al jaren samen te spelen. Geen van de zangers viel uit de toon, ieder had z'n eigen enthousiaste inbreng, zonder er voor eigen glorie te staan. Natuurlijk mis je bij zo'n avond altijd persoonlijke favorieten, zoals 'Golden Soldiers', 'Monument' of 'The Fire'. Maar eigenlijk had ik nauwelijks wat te wensen, zeker niet bij de toegiften. Eerst zorgde een solovertolking van 'Silent air' door singer-songwriter Simon Breed (flink meegezongen door het publiek) voor een emotionele sfeer, gevolgd door een spetterende uitvoering van dé Sound-klassieker 'Winning'. Het publiek wilde nog meer, maar de toegiften waren op, dus werden we maar getrakteerd op een reprise van 'Skeletons'. Vooraf had ik vrees dat zo'n tribute erg kon tegenvallen, maar ik vond het een mooie avond. Over een jaar of tien nog een keer? 

Hans D. (www.uitdragerij.nl)

<< previous page