Articles / Reviews

The Sound - Een grafschrift voor The Sound (Kultuur 24-2-1988)

date: Feb 24, 1988


 

Geluidloos - Een grafschrift voor The Sound 

The Sound gesplit. Het bericht sloeg in als een natte voetzoeker. Het wel en wee van Adrian Borland. Graham Bailey, Colvin Mayers en Michael Dudley was nooit the 'talk of the town' geweest; het verdwijnen van de groep haalde nog maar net de korte berichten van de gespecialiseerde pers. En toch. Ik herinner me zonder misplaatste weemoed, zonder gestileerde tranenkrans. "Jeopardy". hun eerste elpee. In de buurt van Echo & The Bunnymen en Joy Division". luidde de gangbare opinie. De tijden waren er een beetje naar, "Crocodiles" (Bunnymen) en "Closer" (Joy Division) bepaalden in grote mate het gezicht van de Britse rock anno 1980. Adrian Borland droeg - net als Ian Mc Cullouch en Ian Curtis - de erfenis van Jim Morrison en Iggy Pop over op een geheel in de tijdsgeest passend soort schemerpoëzie. Van vernieuwing was nauwelijks sprake.
 

En toch. ..I can't escape myself', een afwijkende bevreemdende radiohit, hield in al zijn claustrofobische monotonie een grote belofte in. ..Heartland". ..Heyday". ..Desire" en ..Unwritten law'" waren sterk gestructueerde, melodieuze songs en schoven een onmiddellijk herkenbaar klankbeeld naar voren. Het talent was er de overtuiging ook en op ..From the lion's mouth" ('81) balden beide eigenschappen zich samen tot een krachtige vuist. Tussen het geëmotioneerde ,, Winning" en het misschien iets te gretig als fin de siêcle-hymne uitgespeelde .,A new dark age" spande zich een elpee die in geen enkele collectie mocht ontbreken. Borland zong zich vol zelfvertrouwen door bescheiden klassiekers als ..Skeletons" en ..The Fire" : nieuwkomer Mayers smukte het totaalgeluid op met eenvoudige, functionele synthesizerpartijen. Live maakte de groep ook indruk. ..Onze stemming bepaalt het niveau." verklaarde Borland. ..... én alkohol én heroïne", repliceerde de buitenwereld. De platenverkoop hield geen gelijke tred met de live reputatie en de spiraal van gekanaliseerde dadendrang en algehele ontreddering mondde uit in ..All fall down", een elpee die van onberekenbaarheid een handelsmerk en van een jonge belofte een oudbakken leugen maakte. 

En toch, Songs als ..Party of the mind". ..Monument" en ..We could go far" behoorden ontegensprekelijk tot het beste van wat Borland ooit uit zijn systeem geperst had. Maar het verval was al ingetreden en pers en publiek maakten een afsluitende balans op : "Talent zonder discipline". "Gebrek aan realiteitszin"en vooral : "Geen groepsgeest, geen imago"- Over die imago kwestie wilde Borland het volgende kwijt : "We zijn wie we zijn. Dat is een vorm van eerlijkheid. Ik heb nu eenmaal geen hoofd dat mooi kleurt bij de decorstukken van Top Of The Pops. Hel is allemaal de schuld van mijn moedertje : zij is nog lelijker dan ik. And she came first". Maar zelfs onnobel bloed kruipt waar het niet gaan kan : in 1985 en '86 verschijnen ..Shock of daylight" en ..Heads and hearts". respectievelijk een hoopgevende mini-elpee en een uitstekende. volwaardige langspeelplaat. Geen mens wil ook maar één penny verwedden op de commerciële lot van de herboren Sound, maar artistiek bekeken bevindt het viertal zich opnieuw op het juiste pad. 

Ook de podium verrichtingen stemmen tot tevredenheid : in '84 zetten Borland en Co. het kleine Leuvense Mei festival naar hun hand. in '85 opent het gezelschap onaangekondigd maar verrassend sterk Seaside. ..Live in the hothouse". een onverwacht luxueus uitgegeven live-dubbelelpee. sluit de nieuwe glansperiode af. Want het kon dus niet blijven duren. ..In the hothouse" begeleidt zowat de zwanezang van het kleine maar invloedrijke platenlabeltje Statik. Bankroet. The Sound staat weer op straat en houdt daar in tegenstelling tot zovele andere rock'n'roll marginalen, zelfs geen schijn van street credibility' aan over. Te rauw voor het grote publiek, te gepolijst voor de alternatieve scêne; dat is ongeveer het oordeel. Maar het einde wordt nog even uitgesteld met Thunder up". een elpee waarvoor het Belgische platenlabel Play it again Sam .' een klein budget samenraapt : alweer een plaat van hoogten en laagten, en dus door en door representatief voor de groep. ..Acceleration group" illustreert moeiteloos Borlands talent voor hel schrijven van indringende, gebalde rocksongs. ..Barria Alta" is in aanzet niet slecht maar wordt ongemeen slordig uitgewerkt. ook dal typeert de hele onderneming. Borland zo heet het nu, denkt aan een solo-carriere. Het ga hem goed. De groep waarmee zijn naam nog wel een lijd|e geassocieerd zal worden, verdient inmiddels een niet al te protserig praalgraf. Een redelijk gevulde bankrekening ware uiteraard iets handiger geweest. 

FRANK VAN DER LINDEN (Kultuur 24-2-1988)

<< previous page