Articles / Reviews

The Sound - From The Lions Mouth - LP van de eeuw (Penthouse 01-12-2000)

date: Dec 7, 2000


 

SOUNDS 

MIJN LP VAN DE EEUW - Dreigt uit te komen op cd!
 

Ik had op deze pagina de nieuwe Life-cd "The Distance To Here" kunnen bespreken (als fraai epos), of de laatste Sting (Brand New Day; als niet onaardige achtergrondruis). Aandacht kunnen besteden aan Californication van de Red Hot Chily Peppers (hun beste cd tot nu toe) of de nieuwe Supergrass (die ongekend goed is). Maar aan het einde van de twintigste eeuw dringt iets anders naar de voorgrond. Een vurige, in stilte gekoesterde wens, die in deze laatste donkere dagen van bezinning en terugo­blikken alsnog in vervulling gaat. Mijn ‘Plaat van de Eeuw’ dreigt namelijk na 18 jaar eindelijk op cd uit te komen. Hij dateert van november 1981. Ik was toen 19 jaar. Een verlegen, wat in zichzelf gekeerde HAVO-scholier. Onvolwassen, maar in al mijn opstandigheid o zo wereldwijs (dacht ik). Nog zo groen als gras dus. Ik woonde bij mijn ouders in een verbouwde boerderij onder de rook van Arnhem. Muziek was mijn grootste passie. Daarvoor werkte ik op zaterdag in de kassenbouw, waarna ik mijn loon (zo’n 35 gulden per dag) in Arnhem omzette in vinyl van The Stranglers, Iggy Pop, The Police, Blondie en The Cure. Melodieuze punk/new wave met een traditioneel rock ‘n roll kantje. De Grote Ommekeer zette zich in na de aanschaf van Boy en October (de eerste lp’s van U2) en Red Skies Over Paradise van Fischer-Z, die halverwege 1981 mijn wereld, gloedvol en emotioneel, volledig op zijn kop zette. Waarna ik rond de kerst voor f 20,90 bij Elpee de plaat van mijn leven aanschafte: From The Lions Mouth van het Londense new wave kwartet THE SOUND. 

Ik werd letterlijk overrompeld. Vanaf de eerste aanzwellende tonen van het intense Winning (dat ik nog steed als mijn lijflied beschouw) tot de laatste synthesizervlagen van New Dark Age, de inktzwarte, duistere afsluiter. De teksten van zanger/gitarist Adrian Borland troffen mij recht in het hart en verwoordde exact de emoties die ik zo moeilijk tonen kon. Ook muzikaal was het liefde op het eerste gehoor. Het credo van de band (gevaar schuilt in de veiligheid van de sleur; leven en risico’s nemen zijn inherent aan elkaar), werd weldra mijn leidraad. Op de hoes prijkte toepasselijk het schilderij van Daniël in de Leeuwenkuil. Het was symbolisch voor de inhoud: zoals de onschuldige profeet uit het Oude Testament het gevaar bezweerde met louter geestkracht, zo stapte The Sound met open visier mijn huiskamer in, om in al zijn kwetsbaarheid zaken aan de orde te stellen. Oprecht en integer ging het viertal het gevecht aan. Waarbij vooral Adrian constant appêl deed op rede en gevoel, geheel in de geest van de door hem zo gekoesterde doomo­band Joy Division. Hij wilde de introversie bespreekbaar maken. Adrian bleek de drijvende kracht achter deze tien ongekend krachtige composities vol stemming. Zo tekende hij voor de atmosferische single Sense Of Purpose, de ijle aanklacht Judgement en het bezwerende Possession. 

Als Daniël leverde ik mij over aan de leeuwen. En we werden al spoedig vrienden. Zes jaar lang volgde ik mijn ultieme new wave band op hun succesvolle tournees door het Nederlandse clubcircuit. Tot 5 december 1987. Na 7 albums en 272 concerten bleek toen de emotionele koek op, het gevecht gestreden. En ging The Sound gedesillusioneerd uit elkaar. Het markeerde voor mij het punt tussen jeugd en volwassenheid. The Sound ging de geschiedenisboekjes in als ‘beste onontdekte Britse band van de jaren 80’. En ik werd (steeds serieuzer) verslaggever. Adrian Borland en ik bleven elkaar door de jaren heen volgen. Ik besprak trouw zijn cd’s en kwakkelende solo-carriêre, hij kwam geregeld buurten. Daarnaast verzamelde ik door de jaren heen het gedigitaliseerde catalogus-materiaal van zijn voormalige band, die inmiddels de cultstatus had gekregen. Alleen hun alom geroemde meesterwerk wilde maar niet op cd verschijnen. Er bleken onoverkomelijke problemen te zijn met de rechten. Desalniettemin bleef de plaat voor mij onovertroffen. Tot op de dag van vandaag. Op de valreep van deze eeuw komt hij waarschijnlijk uit: dat legendarische album uit 1981, dat De Grote Frustratie werd van Adrian, die tot vervelends toe door zijn bewonderaars overal werd herinnerd aan zijn lang voorbije hoogtepunt. De cd waarnaar de fans ontelbare malen tevergeefs zochten in het schap bij de platenboer. Het album dat steevast in elk jaaroverzicht van ‘s lands muziekkenners terugkwam in de top 5 van meest gewilde re-releases. En nu is-ie er ineens, in een mooi kartonnen hoesje, als sluitstuk van de eeuw. Dankzij het Engelse Renascent, dat na een lange strijd eindelijk de rechten heeft verworven bij Warner Londen. 

Dat The Sound ooit weer bij elkaar komt is uitgesloten. Toetsenist Colvin ‘Max’ Mayers en zanger/gitarist Adrian Borland hebben de drempel van de New Dark Age net niet gehaald. Colvin viel een paar jaar terug ten prooi aan aids. En Adrian wierp zich op 26 april dit jaar in alle vroegte voor een Londense trein, het levensgevecht moe. Hij werd 41 jaar. Ik verloor in hem mijn enige held en een goede vriend. Ik zal zijn muziek blijven koesteren, tot ver in de 21ste eeuw. En als het mijn tijd is, mogen ze nog eenmaal Silent Air draaien, het melancholieke negende nummer van From The Lions Mouth. Gegarandeerd dat ook dan niemand het droog houdt. 

2000 Mike de Leede - Penthouse

<< previous page