Articles / Reviews

The Sound - From The Lions Mouth review (OOR 1981)

date: Nov 18, 1981


 

THE SOUND - From The Lions Mouth 
(Korova KOW K 58384) 

In the darkest times 
The darkest fears are heard 
And from the safest places 
Come the bravest words 
(New Dark Age)
 

De veilige wal is wel de laatste plaats waar je Adrian Borland en The Sound zult aantreffen. Het gevaar schuilt in de geborgenheid, in de veiligheid van de sleur; leven en risico zijn inherent aan elkaar -- het credo van de groep in een paar woorden. Het debuut van een jaar geleden heette niet voor niets "Jeopardy" (risico, gevaar) en zijn opvolger is allerminst toevallig "From The Lions Mouth" getiteld, iets waardevols kan slechts door zweet, tranen en zelfs bloed verkregen worden, weggekaapt uit de muil van de leeuw. Engagement is The Sound nooit vreemd geweest. Vanaf het prille begin, het Londense punkbandje The Outsiders en hun debuutelpee "Calling On Youth", heeft Borland een appêl gedaan op rede en gevoel van zijn publiek. Verstand en emotie zitten elkaar niet in de weg, The Sound is er het levende bewijs van. "Jeopardy" was een opvallende mengeling van persoonlijk en sociaal engagement, zorg om maatschappelijke ontwikkelingen vertaald in het idioom van een mislukkende relatie, het persoonlijke als het algemene en andersom. Daarom konden liedjes als "I Can't Escape Myself" en "Missiles" (felle klacht tegen de kruisraket) elkaar niet bijten, ze vloeien uit elkaar voort. 

Was "Jeopardy" nog een tot heuse langspeler gepromoveerde demo, "From The Lions Mouth" doet de groep eerst recht. Opgenomen in Rockfield en geproduceerd door Hugh Jones (hetzelfde koppel stuwde ook "Heaven Up Here" van labelgenoten Echo and the Bunnymen naar grote hoogten) is de plaat qua 'sound' onvergelijkelijk veel beter dan zijn voorganger. De groep is tevens gegroeid: niet alleen als uitvoerende muzikanten, ook als componisten. Wie "Calling On Youth, Jeopardy en Mouth" achter elkaar draait, hoort de lijn duidelijk: van energieke punk naar krachtige stemmingsmuziek, zoals terug valt te horen op de nieuwe single Sense Of Purpose (ook op deze elpee in een afwijkende versie) en zijn a-kant "Coldbeat", een nummer van de eerste elpee op het eigen Torch-label. De Daniël in de Leeuwenkuil van de Prerafaëlliet Briton Riviere is meer dan een decoratief hoesontwerp: zoals Daniël het gevaar bezweert met niets anders gewapend dan zijn geestkracht, zo stapt The Sound zonder gimmicks, vooroordelen of vermommingen het toneel op om in al zijn kwetsbaarheid een paar zaken aan de orde te stellen. En weer blijken individueel en algemeen identiek. "The Fire", het enige 'harde' nummer a la "Heartland", wederom het gevaar, onweerstaanbaar in zijn zuigkracht En waar zijn we in godsnaam mee bezig en waar is ieders "Sense 0f Purpose", of willen we met alle geweld de nieuwe Middeleeuwen in met zijn allen - de "New Dark Age" waar de moed in het harnas schuilt. 

Top nummers van een groep die in het spoor van Joy Division de introvertie bespreekbaar wil maken, het individu in al zijn naaktheid ter discussie stelt. Maar ze verbleken bij de ijle melancholie van "Judgement", dat niet alleen een uiterst oprechte en integere tekst heeft, maar tevens buitengewoon subtiel is getoonzet -- die akoestische gitaar is een meesterzet. Zo precies van toon -- haast religieus; zo delicaat van stemming -- verstild herfstig; het verdriet wordt haast tastbaar gemaakt. Tussen Echo, de Comsat Angels en U2 is er een plaats voor The Sound, het geluid van het hart. Ik weet het, het klinkt nogal dramatisch, maar verdomme, mag er dan zelfs geen drama meer zijn Wordt alles dan meegezogen in die maalstroom van leeghoofdig gehos op zijn Blitzt, de danse macabre van de beautiful people. Als er wat te helen valt. is het in de muil van de leeuw. Groeide daar geen honing? 

I will push at the powers that be 
And if I fall I go gracefully 
No regrets, don't pay your pity on me 
(Judgement) 

ALFRED BOS 

OOR nr.23 18-11-1981

<< previous page