Articles / Reviews

The Sound - Interview met Adrian Borland (Backstage 23-05-1987)

date: May 23, 1987


 

SUKSES IS PRACHTIG MAAR GELD IS MACHTIG! 

Laat ons even eerlijk wezen. Als er één rockgroep 'n Oscar verdient voor "de meest volhoudende act van de jaren tachtig", dan is het wel The Sound. Al sinds hun eerste "officiële" elpee "Jeopardy" (Korova '80) hebben Adrian Borland, Graham Bailey, Max Mayers en Michael Dudley het platenkopend publiek proberen te overtuigen dat ze wel degelijk goeie muziek kunnen maken. Het heeft echter niet mogen zijn. 


Alle beloftevolle commentaren op opvolger "From The Lion's Mouth" (Korova '81) ten spijt, bleef internationale erkenning steken in holle woorden, "All Fall Down" (Korova '82) betekende héél toepasselijk het afscheid van de platengigant WEA, en was tegelijk de start van een zoekperiode naar contracten bij minder - commercieel althans -lucratieve labels. Sindsdien doet de groep - vooral bij monde van Borland - eigenlijk niet anders meer dan zichzelf de nodige moed in te praten (zingen) Slechts de lage landen bleven de kwaliteitssongs trouw, al zag het er bij de eerste Statik-elpee-release "Shock Of Daylight" uit '84 even naar uit dat er een remonte in de lucht hing. Na de albums "Heads And Hearts" ('85) en de live-dubbelaar "In A Hothouse" bleek de Statik-kas (ook voor Jeffrey Lee Pierce en Flesh For Lulu) tot op de bodem uitgeput te zijn, en kon de never ending story "searchin' for a deal" van voren af aan beginnen. Uiteindelijk vond The Sound houvast bij 'n kontinentaal (meer nog, "dit is Belgisch") label en werd Play It Again Sam! de nieuwe broodheer. Het nieuwste elpeewerk bij deze independent heet - alweer toepasselijk - "Thunder Up", nummer zeven in de flink lange Sound-rij. In een café vlakbij Brussel-Zuid bleek eens te meer dat Adrian Borland z'n goeie humeur nog niet kwijt is. Tussen de kwinkslagen door, een interview … 

Backstage: "Thunder Up" is sterk autobiografisch getint. Ik denk dan aan songs als "Acceleration Group", "Kinetic" en "Barria Alta". 

Adrian Borland: Al onze albums hebben die teneur gehad. Het is 'n soort onderbewuste invloed die constant terugkomt. Niet dat de songs daar rond worden opgebouwd, maar vele zinnen dragen betekenissen die op die manier geïnterpreteerd kunnen worden. Tegelijkertijd stel ik ook vaak de vraag naar goeie, jonge bands die méér omvatten dan de zoveelste kopie van The Velvet Underground. Ik meen het, als ik jong talent zou ontdekken dat stukken beter klinkt dan The Sound zou ik er meteen mee kappen. 

Backstage: Sinds het uitkomen van "In A Hothouse" heb je bijna twee jaar stilgelegen. Wat heb je ondertussen uitgevoerd? 

Adrian Borland: Nou, dat album dateert van november '85, maar op dat moment waren er al zo'n zes songs klaar voor de opvolger. Het was vooral een kwestie van een nieuwe deal te versieren. Weinig of geen resultaat bij de majors, wél vanuit de independent scêne. Uiteindelijk bleek Kenny van Play It Again Sam! het meest enthousiast te zijn. Wetende dat we op het vasteland nogal op een ruim publiek konden rekenen, leek het geen slecht idee bij een continentaal label te tekenen. 

Backstage: Jullie nieuwste schijf klinkt een beetje als een compilatie van eerder gehanteerde stijlen. Klopt dat? 

Adrian Borland: Zo zou ik het niet stellen. In de grond laveert het album eerder tussen extremen. Neem de stevige rocktune van "Acceleration Group" versus het melodische "Hand Of Love", of de orchestrale tint van "/ Give You Pain" tegenover de feedback in "You've Got A Way". In feite heeft het eerste Velvet Underground album model gestaan, althans, "Thunder Up" past een beetje in hetzelfde concept. Je zal me dus niet horen beweren dat we kwalitatief aan Reed en co. kunnen tippen, verre van! 

Backstage: Heb je het optimisme dat "A Shock Of Daylight" kenmerkte op de volgende platen kunnen voortzetten? 

Adrian Borland: Niet bepaald. "Heads And Hearts" bij voorbeeld was 'n zware klus, teveel tijd, teveel geld. De inspraak van de producer ging naar ons gevoel te ver, we worden liever alleen gelaten wat opnamen betreft. "Thunder Up" heeft me mentaal én fysiek behoorlijk uitgeput, maar we hadden er lol mee en konden onszelf zijn. De eerste track die we voor dit album schreven kwam tot stand in een periode dat we naar 'n deal op zoek waren, met als gevolg dat op demo quasi afgewerkte versies stonden. Als je 'n song voor het eerst speelt, als je idee erover nog vers is, hou je de spontaniteit ook langer vast. "Kinetic" had oorspronkelijk live vocals, bas en drums, die live-feeling klonk prima en is grotendeels behouden. Stel dat we 'n contract met EMI hadden getekend, dan had alles hoogstwaarschijnlijk herwerkt moeten worden, maar dan zou het resultaat véél minder zijn geweest. Nu voel ik tenminste nog energie uit de groeven komen. 

Backstage: Die energie is dan wel van kwaaie signatuur... 

Adrian Borland: Ik zal het nooit verleren (lacht). Ik schrijf vanuit mijn persoonlijke ervaring, en die ervaring heeft nu eenmaal honderd procent te maken met ,,spelen in een band". Alleen vanuit dat standpunt ben ik in staat mijn gevoelens, frustraties waarheidsgetrouw over te brengen. "Thunder Up", donder op allemaal, fuck off... dit is nog altijd The Sound, te nemen of te laten. Het lijkt wel een nieuwe start, alweer (schaterlacht). 

Backstage: Zijn Engeland en de States nog altijd verboden gebied voor The Sound ? 

Adrian Borland: Londen is oké, maar Amerika... nee, daar kennen ze ons niet. Die markt is te "mediate", teveel gericht op imago. Wat wil je, Reagan zelf is puur image, die hele Irangate-kwestie toont aan dat-ie maar een marionet is die bengelt aan de touwtjes van krachten achter de coulissen, De muziekindustrie daar lijdt aan hetzelfde euvel, die controleert zichzelf niet. Momenteel zien we dus meer heil in een Belgische firma, die tenminste nog in een product gelooft. 

Backstage: Je kan toch niet ontkennen dat succes één van je stille wensen is? 

Adrian Borland: Nou, het zou dé verrassing van de eeuw zijn. Nee, succes is prachtig als 't er aan komt, maar in ons geval geen prioriteit. Ik snap de artiesten niet die "roem" najagen, ik vind geld veel belangrijker. Als jij me op een mooie dag zou voorstellen de muziek te maken die ik graag maak, zonder uit te zijn op een million-seller maar met genoeg financiële backing... ideaal! Iedereen die de "fame" heeft geproefd klaagt na een tijdje over de schaduwzijde, de holheid ervan, so what? Ten tijde van "The Lion's Mouth" zat het erin, één stapje verder en we waren groot geweest. Daar waren we toen nog niet rijp voor, en aangezien je meestal maar één kans in je leven krijgt... Nee, ik lig er niet langer wakker van. 

Backstage: Ondertussen houdt één en dezelfde line-up het al meer dan zeven jaar vol. Sta je daar nooit bij stil? 

Adrian Borland: Ach nee, je groeit tenslotte samen op. The Sound is niet ontstaan uit één of andere advertentie in een muziekblad. Het kwam erop neer dat je de figuren met het geschikte karakter in je eigen buurt had wonen. In '85 dacht Max eraan de groep te verlaten. Ik heb 'm toen gevraagd te wachten tot-ie de nieuwe composities gehoord had, en hij vond ze goed genoeg om z'n vertrek af te lasten. De songs die een band bij elkaar houden, da's toch prachtig? Ik vind dat het mooiste bewijs van ons motto "schrijf geen rommel". Alleen daarom houden we vol tot het bittere einde. 

MS (Backstage 23-05-1987)

<< previous page