Articles / Reviews

The Sound - Jeopardy review (OOR nr. 2 / 28-1-1981)

date: Jan 28, 1981


 

IMPLOSIEGEVAAR! 
THE SOUND - JEOPARDY (Korova KODE 2)
 

De sluizen van het gemoed gaan vol open op Jeopardy, de eerste elpee van het Londense kwartet The Sound. Dat betekent in het jargon van de nieuwe Engelse lichting doemmuziek. Nu doet The Sound echter niet mee aan de Tweede Wet van de Communicerende Contrasten: zwart + zwart = nog zwarter, het zogeheten Bauhaus-effect. De afkomst van de groep heet punk, Adrian Borland (zanger/gitarist en belangrijkste componist) en Graham Green (bas) speelden voorheen in The Outsiders, een punkgroep van het eerste uur, die met hun twee elpees geen fractie van de aandacht kregen die rumoerige collega's als The Clash en The Damned voor zich opeisten. Hun energie van weleer is naar binnen geslagen en de aandacht concentreert zich nu rond de navel. Met als resultaat implosieve muziek waarin veel stille plekken vallen en de onderhuidse spanning doorlopend voelbaar wordt gemaakt door de juist gedoceerde energiestoten. 

Contrast is de belangrijkste stijlfiguur: hard vs. zacht, donker vs. licht, nacht vs. dag. De titels spreken boekdelen: Hour Of Need, Words Fail Me, Night And Day (jawel) en I Can't Escape Myself. The Sound schaart zich daarmee in de snel wassende school van Joy Division (let ook op het Theatre of Hate!) of is, anders gezegd, het Londense equivalent van Echo and the Bunnymen, waarmee ze inmiddels al een Engelse tournee achter de rug hebben. The Sound mist echter de neiging tot psychedelica waaraan de Bunnymen met name tijdens de optredens nog wel eens willen toegeven. In de elf nummers van Jeopardy (= gevaar) staat het menselijk tekort centraal. De onmacht om handelend in te kunnen grijpen in je eigen leven komt ruim aan bod, terwijl de woede over zoveel waanzin als de wapenwedloop lichtelijk naief, maar oprecht wordt verwoord in Missiles (de beruchte kruisraketten). Dat doet een tikje modieus aan, maar Jeopardy kent genoeg persoonlijkheid om die te doen blijken. Tegen het schrille zwart-wit tekenen zich de contouren van een eigen gezicht af. Dat was voldoende voor een plaatsje tussen mijn favorieten van '80. Inmiddels is de plaat ook in Nederland verschenen. Kwaliteit komt nooit te laat, zullen we maar denken. 

ALFRED BOS (Muziekkrant OOR nr. 2 28 januari 1981)

<< previous page