Articles / Reviews

The Sound - Tweestrijd In Borland (OOR 21-4-1984)

date: Apr 21, 1984


 

TWEESTRIJD IN BORLAND ! 

ALL FALL DOWN was niet direct een opbeurende titel en nog bijna profetisch ook. Na een fikse winterslaap heeft THE SOUND zich echter hersteld, vooruitlopend op de nieuwe lente, een nieuw geluid. De wereldobservaties van weleer hebben plaats gemaakt voor introspectie, zonder aan strijdlust in the boeten. Over de grens van onze buigzaamheid.
 

Een belangrijke vraag bij de rockmuziek is: zingt de persoon wat hij echt voelt of is het alleen een fantasie, een wensdroom? Een heavy-metalgroep zingt: ik heb een grote lul en pak elke nacht tien meisjes. Dat is niet zo, misschien krijgen ze geen enkel meisje en is dat juist de reden waarom ze het zingen. Mensen gaan naar zo'n groep om het tegenovergestelde te krijgen van wat het leven hen te bieden heeft, om te ontsnappen in de rockdroom. Ik haat het dat rockmuziek zo opvallend escapistisch is, ik vind dat muziek ook iets voor jezelf moet betekenen.' Het is ver na middernacht als ADRIAN BORLAND de bierglazen nog eens bijvult met witte wijn, intussen memorerend dat THE SOUND ook bijna in de voetangels van de rockdroom klem raakte. 'Destijds begonnen we een onaangekondigd concert in Paradiso met Death Trip van THE STOOGES, over iemand die door een overdosis zelfmoord pleegt. Het klinkt nu misschien vreemd, maar we waren gevaarlijk op weg om zo'n trip als werkelijkheid te zien. We werden er zelf bang van. Kort daarna besefte ik dat het een uitvlucht was, helemaal niet THE SOUND. Het ergste was nog dat wij natuurlijk helemaal geen zelfmoord gingen plegen. THE STOOGES trouwens ook niet. Het is pure fantasie. '

De beslissende fase voor THE SOUND werd nog geaccentueerd door een aflopend platencontract bij Korova, na de niet bijster positief ontvangen derde elpee ALL FALL DOWN. Een periode van herbezinning leverde onlangs een nieuwe collectie songs op, verschenen op de mini-elpee SHOCK OF DAYLIGHT (Statik Records). Hoewel onmiddellijk herkenbaar als THE SOUND klinkt de groep toch anders dan vroeger: melodieuzer, maar vooral ingetogener. 'Er zou te veel in mijn leven ontbreken als ik niet in een groep zou kunnen zitten. Dat we na ALL FALL DOWN verder wilden gaan was een test, maar overtuigde ons ook dat we met elkaar een groep wilden vormen. Dat was een goed gevoel, het besef dat we niet wilden stoppen. We hadden een punt van verzadiging bereikt binnen onze stijl en je kunt natuurlijk niet radicaal veranderen, het blijven dezelfde mensen, maar we wilden muziek maken die lichtvoetiger was, melodieuzer, niet langer wat van ons werd verwacht. Vocaal maak ik nu ook meer gebruik van de hoge registers. Ik ontdekte dat ik veel beter kon zingen dan ik ooit had gedacht. Met ALL FALL DOWN wilden we ook afstand nemen van FROM THE LION's MOUTH. maar de sfeer was te krampachtig. Er zijn muzikaal gesproken echter interessante dingen aan de hand op die elpee.' 

2 LACHENDE MEISJES 
Sommige stukken op ALL FALL DOWN herinneren aan SECOND LAYER, het experimentele album dat BORLAND in 1979 samen met bassist GRAHAM BAILEY (toen nog Graham Green geheten) maakte. 'Inderdaad. In een nummer als PARTY OF THE MIND gebruikten we een tapeloop van twee lachende meisjes op een feest, maar door de herhaling wordt het een beetje irritant. Dat soort dingen deden we ook op SECOND LAYER. Graham houdt van experimenten met klank en ritme. Opmerkelijk is dat hij soms komt met wilde ideeën die jaren later door anderen worden toegepast. De plaat was een project van ons tweeën, COLVIN (Mayers, toetsen) en MIKE (Dudley, drums) hadden niet zoveel interesse. THE SOUND maakte songs en SECOND LAYER was onze extreme kant. ALL FALL DOWN was eigenlijk geen van beide, of te veel van allebei. Een soort compromis. En ik vind het ook niet noodzakelijk dat je alle experimenten op de plaat zet". Wel zou ik weer zin hebben om zoiets als SECOND LAYER te doen, echt extreem. Alleen moet je daarbij oppassen dat je niet te zelfgericht bezig bent, muziek moet ook voor anderen interessant zijn. Bovendien kost een experiment veel tijd en dus geld. 

2 DUIZEND MIJL 
De zes nummers op SHOCK OF DAYLIGHT zijn regelrechte lovesongs. 'Voor de verandering,' glimlacht hij. 'Maar een niet onbelangrijke. In wezen ben ik nogal romantisch, ik zou het vreselijk vinden om op mijn vijftigste nog alleen te zijn. En die songs... ik ben stom geweest op een bepaalde manier, hoewel ik dat eigenlijk niet zou moeten zeggen. Maar ik voel me er lullig bij. Moet je horen...' (Lachend verbergt hij zijn ronde gezicht in zijn handen) 'Toen we in Amerika waren kwam ik een meisje tegen en... Zoiets overkomt echt mij alleen. Ik wist dat ik terug moest naar Engeland, tweeduizend mij van haar vandaan. Bovendien had ik in Londen iemand anders, en zij ging met iemand in Amerika, dus we hadden beiden moeten beseffen dat we elkaar beter met rust konden laten. Maar je kan er niets tegen doen, you know.' Als het hart spreekt...'Hou d'r over op,' lacht hij weer. 'Maar goed, met dat meisje in Londen heb ik gebroken hoewel we elkaar nog steeds zien, omdat we elkaar graag mogen. Soms twijfel ik eraan of dat nu wel zo goed is. 'Vroeger zou ik het moeilijk hebben gevonden om over zulke dingen te zingen en op het podium vind ik het erg moeilijk om mezelf te projecteren. Als je een heel persoonlijk lied schrijft, bekruipt je soms het gevoel dat jij de enige bent die het ooit zou moeten horen. En ik vraag me wel eens af of het niet vervelend is om ernaar te luisteren. Als ik op een podium sta, heb ik geen voorbedachte standjes of gebaren, nooit of te nimmer spreken we van tevoren iets af. Dat haat ik, het ziet er zo gekunsteld uit. 

2 KERNKANTEN 
'Waarschijnlijk wil iedereen iets anders dan wat hij heeft. Dat kan een reden zijn waarom veel SOUND-songs een melancholieke sfeer hebben, verlangen uitdrukken. Voordien was dat verlangen gekanaliseerd in een sociale context, het feilen van de wereld. Misschien was dat in zeker opzicht wel naïef. Niet dat ik spijt heb van bepaalde teksten, maar soms denk ik: waarom heb je dat gezegd? 'Een song als Missiles bijvoorbeeld. Ik weet wel, het is moeilijk om voor kernwapens te zijn, maar er zitten twee kanten aan het verhaal. Er zijn mensen die geloven dat een sterke verdediging de tegenpartij afschrikt. Ze geloven echt dat ze daarmee hun eiland beveiligen, dus kun je moeilijk beweren dat ze liegen. In hun overtreding willen ze ook vrede en uiteindelijk is hun mening even legitiem. Het gaat erom, dat ik nu meer aspecten van een onderwerp zie dan vroeger. Niet dat dat zo positief is hoor, het maakt je neutraal, minder toegewijd.' Hij lacht verontschuldigend. 'Het is niet altijd zo. dat je meer weet naar mate je ouder wordt, maar het lijkt haast onvermijdelijk dat je idealen afkalven. Als je achttien bent heb je alle tijd om erover na te denken hoe de wereld zou kunnen veranderen. Als je er eenmaal middenin zit heb je daar geen tijd meer voor, heb je alle energie nodig en denk je er alleen nog over na hoe je jezelf kunt veranderen.' 'De voorstelling die ik- heb van een Sound-fan is iemand, die heel erg bezig is met de zin der dingen en van mij verwacht dat ik jaarlijks mijn commentaar geef op de toestand in de wereld. Maar ik heb niet altijd iets in die richting te melden, als dat al ooit zo is geweest.

Misschien zijn er mensen die THE SOUND om heel andere redenen leuk vinden dan ik denk, maar niemand verwacht lovesongs vermoed ik.' 'GOLDEN SOLDIERS roept niet meteen lieftallige associaties op. Het is een strijdbare song, over energie. Het is een luid nummer. bijna pervers onstuimig. Er staan regels in als: I could be so strong, I could be a criminal, I could be a soldier en daar zal ik wel weer kritiek op krijgen. Maar het gaat niet over militarisine, maar waartoe je in staat bent als de omstandigheden je dwingen. Over het algemeen wordt er veel te cynisch gedacht over de verborgen capaciteiten van de mens. omdat we in een redelijke maatschappij leven waar de dingen tot op zekere hoogte goed zijn. Maar stel dat de condities veranderen, de onderdrukking neemt toe, dan komt er een moment waarop je zegt. nu is het genoeg. When the fist comes down. I provide the opposite reaction, met andere woorden: onderschat me niet.' 

2 UITERSTEN 
'Ik denk dat veel mensen een uiterste grens van buigzaamheid hebben, maar in onze samenleving kennen we die nauwelijks. Stel ik zou geen geld hebben. dan was ik nu misschien een dief. In sommige landen wordt het plezier in het leven zodanig vergald, dat mensen in staat zijn om te doden. Pacifisme is afhankelijk van je situatie. Je kunt wel voortdurend roepen: "Oké man, alles is goed, let's be cool", maar als dat niet zo is moet je niet bij de pakken gaan neerzitten.' 'Ik ben veel te redelijk', mijmert hij over zijn eigen strijdlust. 'Ik zou minder billijk willen zijn, soms zijn er situaties waarin ik eigenlijk de vuist op tafel had moeten slaan en zeggen: "Nee!" Ik neig ernaar een song de stemming mee te geven van het moment dat ik hem schrijf, tot in het extreme. Ten tijde van GOLDEN SOLDIERS was het lente,' begrijp je? Het tegenovergestelde is een song als WINTER, want wat is passiever dan de wens om een heel seizoen te willen slapen? De songs zijn statements op zichzelf en laten misschien twee uitersten van mij zien. Soms denk ik dat ik schizofreen ben, maar ik ben ongetwijfeld niet de enige. ' 

door Ann Bouma (OOR 21-4-1984) 



<< previous page